Fara Biecz

Intencje mszalne | 17-24.04.2016 r.

kafelek-intencje-mszalne

 

 

  Niedziela – 17.04.2016r. – IV niedziela Wielkanocna
7:00

 

7:00

Dziękczynna z prośba o błog. Boże i potrzebne łaski dla Sławomira i Renaty w 20 r. ślubu

+ Aleksander i Franciszka Gorzkowicz w 12 r. śm.

8:30

8:30

O błog. Boże i potrzebne łaski dla Bogumiły z ok. imienin

+ Emilia Mikos, gr. 

10:00

10:00

+ Emilia Mikos 1 r. śm. i Bolesław

Dziękczynna z prośba o błog. Boże i potrzebne łaski dla Teresy i Andrzeja w 25 r. ślubu

11:30

 

11:30

Dziękczynna z prośba o błog. Boże i potrzebne łaski dla Aliny i Stanisława w 40 r. ślubu

O błog. Boże i potrzebne łaski dla mieszkańców z poświęcenia pokarmów Strzeszyn – Szkoła

16:00 + Władysław Gazda

(więcej…)

Jubileusz 25-lecia działalności Grupy Misyjnej

Dnia siódmego września 2014 r. w bieckiej Kolegiacie pw. Bożego Ciała świętowaliśmy Jubileusz 25-lecia działalności Grupy Misyjnej.

Oddaliśmy Panu Bogu 25 lat swej służby w Papieskim Dziele Rozkrzewiania Wiary (PDRW). Przygotowani przez dziewięciomiesięczną Nowennę, rozpoczętą w Święto Niepokalanego Poczęcia N. M. Panny, a zakończoną w święto Jej Wniebowzięcia, w Boże Ręce, przez Bożej Matki Serce złożyliśmy wszystkie te lata: nasz czas, trud, wyrzeczenia, małe, sercem pisane modlitwy i wdowi grosz.

Mszy św. Jubileuszowej przewodniczył sekretarz krajowy Papieskich Dzieł Misyjnych: Rozkrzewiania Wiary i św. Piotra Apostoła (PDRW i PDPA) ks. Dr Maciej Będziński wygłosił budujące Słowo Boże, które dotarło i poruszyło serca Parafian, gdyż wszyscy poczuli się misjonarzami aż po krańce ziemi. Podkreślił wielki udział chorych w misyjnym dziele Kościoła Świętego. My, którzy mamy bezcenny skarb wiary musimy się nią dzielić i przymnażać chwały Bożej w świecie. Powszechność Kościoła św. wnosi Chrystusa w bogactwo kultur, również uczy jak czerpać dobre wartości z różnorodności i doświadczeń narodów pielgrzymujących różnymi drogami ku Bogu Prawdziwemu.

Eucharystię koncelebrowali ks. dr Władysław Kret Proboszcz Parafii p.w. Bożego Ciała, który odprawiał Mszę św. za żyjących i zmarłych członków Grupy Misyjnej, o. Placyd Koń OFM, który przybył na Jubileusz wraz z Franciszkańską Grupą Misyjną przy Parafii pw. Św. Anny OO. Franciszkanów w Bieczu i w jej intencji ofiarował Mszę św., jak również Opiekunowie Grupy: ks. Grzegorz Czeluśniak, odchodzący na parafię Frysztak i ks. Marek Wygonik, mianowany od września br.

Po uroczystej Mszy św. zebraliśmy się w domu parafialnym im. Św. Jana Pawła II na dalsze świętowanie. Po obiedzie głos zabrał  sekretarz krajowy PDRW i PDPA ks. Maciej Będziński, który wprowadził nas w zagadnienia misyjne, a mądrością serca i wnikliwością w trud misyjnej pracy zachwycił i wlał w nas entuzjazm do dalszej, owocniejszej pomocy Misjom.

Ks. Proboszcz Władysław Kret podziękował Grupie Misyjnej za zaangażowanie na rzecz misji i za inicjatywy i wkład w życie Parafii.

Następnie głos zabrała animatorka misyjna Jolanta Alibożek. Podsumowała 25 lat pracy misyjnej, jak również przedstawiła plany i zamierzenia na przyszłość. Grupy misyjne w Bieczu liczą 60 osób. Zaangażowaniem misyjnym podrywają Parafian ku modlitwie o nowych siewców Dobrej Nowiny, zwłaszcza tam, gdzie Chrystus jeszcze nie jest znany. Również Europa, która ma korzenie chrześcijańskie potrzebuje odrodzenia duchowego.

Poprzez Msze św. za misje, nowenny, adoracje Najświętszego Sakramentu po e-maile, listy do misjonarzy, spotkania dające wzrost duchowy, napełniamy się zapałem, by ponieść aż na krańce świata radosne  „Te Deum …”. Rozpala się w nas miłość, zdolna objąć ziemię i walczyć o człowieka, by pozyskać go dla Boga.

Pomoc materialną dla misji przekazujemy przez Centralę Krajową Papieskich Dzieł Misyjnych lub przez misjonarzy, odwiedzających nas podczas urlopów.

Dziękujemy Założycielowi Grupy Biskupowi Janowi Styrnie, który przed 25-laty był Proboszczem Parafii p.w. Bożego Ciała. Dziękujemy Dyrekcji Papieskich Dzieł Misyjnych w Warszawie, jak również Dyrektorom Diecezjalnym Papieskich Dzieł Misyjnych w Tarnowie i Rzeszowie. Bardzo miło wspominamy i dziękujemy Misjonarzom, Ks. Proboszczom i Ks. Opiekunom Grup Misyjnych obu Parafii, którzy przez 25 lat współpracowali z nami, z którymi P. Bóg dał nam się spotkać i doświadczyć zrozumienia i współpracy w Chrystusowym Dziele Zbawienia.

To dla nas wielki zaszczyt, że mogliśmy wspólnie razem lub łącząc się duchowo, przeżywać tę uroczystość.

Pragnieniem naszym jest, by więcej parafii w Polsce otworzyło szerzej swoje serce na potrzeby krajów misyjnych całego świata.

 

Aby powiększyć/zapisać zdjęcie w wysokiej jakości na komputerze należy kliknąć prawym klawiszem myszy na zdjęciu i wybrać interesującą nas opcję.

Ten pokaz slajdów wymaga włączonego JavaScript.

Wirtualne zwiedzanie Kościoła Bożego Ciała w Bieczu

Parafie diecezji rzeszowskiej zdecydowały się na przygotowanie możliwości wirtualnego zwiedzania swoich kościołów i kaplic w internecie korzystając ze stron google. Trójwymiarowe zdjęcia pozwalają na dokładne zapoznanie się z budynkami kościołów, architekturą, wyposażeniem i detalami.

Wirtualne zwiedzanie (Zakładka „Galeria”)

Zobacz nasz kościół w Google Street View 

Google street view 1024

Biecz w hołdzie bp. Marcinowi Kromerowi

Ż prawie 5 wieków temu. Do dziś jest największą chlubą Biecza. To bp. Marcin Kromer (1512-89). Był człowiekiem, który w historii swego rodzinnego miasta zapisał się przysłowiowymi złotymi literami. „Wybitny uczony: doktor obojga praw, teolog i historyk, sekretarz Króla Zygmunta I i Zygmunta Augusta, dyplomata, proboszcz biecki, kanonik krakowski, wiśnicki, sandomierski, kielecki, i warmiński, koadiutor , następnie biskup i książę Warmii. Autor historii „O pochodzeniu Polaków ksiąg XXX”; „Polonii” (Opisu Polski szesnastowiecznej); pism religijnych i traktatów muzycznych” – czytamy w publikacji pt. „Marcin Kromer w 500. Rocznicę urodzin” wydanej przez Towarzystwo Kulturalne Biecza i Regionu im. Bp. M. Kromera. Zasługi Kromera dla miasta oraz miasto za jego czasów, przybliżyła konferencja naukowa, która 12 listopada br. Odbyła się w bieckiej kolegiacie Bożego Ciała. „Jest ona inicjatywą wieńczącą obchody jubileuszu 500- lecia urodzin naszego rodaka. Poprzedziły ją katechezy w szkołach, kazania, tematyczne spotkania dla młodzieży i osób starszych poświęcone tej zasłużonej postaci” – podkreśla ks. Dr. Władysław Kret, prepozyt bieckiej kolegiaty.

Jak wyglądał Biecz za życia Marcina Kromera? Był miastem ludnym i bogatym, przeżywającym szczególny rozkwit. Rozwinięte było tu rzemiosło oraz handel. Zamożność mieszczaństwa miała ogromny wpływ na rozwój kultury i oświaty. „W XVI  wieku ponad 100 osób z bieckiej parafii kształciło się na Akademii Krakowskiej, Bp Marcin Kromer był fundatorem stypendium dla biednych studentów z Biecza” – podkreślił ks. dr Krzysztof Szopa, wikariusz parafii katedralnej w Rzeszowie.    W życiu Marcina Kromera istotne były związki z kościołem parafialnym w Bieczu. „W tej świątyni był ochrzczony  w chrzcielnicy ufundowanej m. in. przez przodków jego matki. Tym kościołem zarządzał jako proboszcz przez blisko 2 lata, na jego rzecz zapisał w testamencie darowiznę w kwocie ok. 2,5 tys. florenów” – przypomniała Gabriela Ślawska, historyk z Towarzystwa Kulturalnego Biecza i Regionu. Marcin Kromer wspierał finansowo swoje miasto, szkołę, szpital dla ubogich. „Do dziś zachowała się wieża ratuszowa, która została dzięki niemu odbudowana po pożarze w 1522 r.,  w czasie którego spłonęło niemal całe miasto” – mówiła. Na ścianie zachodniej tej wieży widnieje herb bp. Kromera. Jego historię przybliżył dr Edward Gigilewicz z KUL. Jak podkreślił, herb Kromera zmieniał się w związku z funkcjami, które sprawował, a także w związku w obowiązującymi w okresie przedrozbiorowym tendencjami do upiększeń herbów. Sesja naukowa w bieckiej kolegiacie zgromadziła tłumy. Ciekawych prelekcji wysłuchała obok dorosłych licząca około pół tysiąca grupa młodzieży szkolnej.

„Dzięki  swym dziełom, Kromer wzniósł sobie pomnik trwalszy niż ze spiżu, bo w duszy narodu,     w sercach bieczan” – mówił w homilii podczas uroczystości 11 listopada ks. dr Sławomir Zych z KUL. Po Mszy św., w Kaplicy Kromera została odsłonięta i poświęcona tablica upamiętniająca osobę Biskupa.

Na zakończenie uroczystości, w kolegiacie bieckiej odbył się pokaz filmu dokumentalnego: „Marcin Kromer – polski Liwiusz” w reż. Jarosława Szmidta według scenariusza Mariusza Wituskiego.

 

 

 

Dorota Zańko  „NIEDZIELA”  Nr 50 – 9 XII 2012

 

 

Parafia farna

Ks. Władysław Kret

Parafia farna w Bieczu w latach 2001 – 2011

Królewskie miasto Biecz które w 2007 r. przeżywało 750- lecie swojej lokacji posiada niezwykle bogatą przeszłość zapisaną aktywnością wielu wybitnych osób oraz zawartą w wytworach architektury i sztuki. Do najbardziej zasłużonych osób należy rodak biecki ks. biskup Marcin Kromer, kilku proboszczów pracujących w Bieczu, Stanisław Wyspiański, Wacław Potocki, Jan Matejko, grupy rzemieślników zrzeszone w cechach oraz wybitni obywatele tego miasta. Najbardziej cenne zabytki materialne miasta to średniowieczna świątynia z dzwonnicą, plebania, szpital Św. Ducha oraz renesansowa wieża miejska, klasztor OO. Reformatów i Gród miejski.

W mieście tym funkcjonuje parafia Bożego Ciała, która kilkakrotnie w swojej wielowiekowej działalności zmieniała przynależność diecezjalną i terytorialną. Obecnie od 1992 r. należy do diecezji rzeszowskiej a większe zmiany terytorialne dokonały się w 1999 r.. Wtedy to z parafii Bożego Ciała wydzielono nową parafię św. Anny obsługiwaną przez OO. Reformatów. W 2004 r. do powstałej parafii Klęczany włączono 80 kolejnych domów. W wyniku tych zmian do parafii Bożego Ciała należy część miasta Biecza oraz wioski Strzeszyn i  Korczyna z liczbą  parafian sięgających ok. 3 000 wiernych. Z tej liczby należy jeszcze odjąć osoby pracujące w innych miastach Polski oraz za granicą, jak też studiującą młodzież. Liczenie parafian uczęszczających na niedzielną Mszę św. od kilku lat waha się w granicach od 1400 – 1600 osób. Część wiernych przyznaje, że praktyki religijne wypełnia w świątyniach położonych bliżej miejsca ich zamieszkania, takich jak: klasztor w Bieczu oraz kościoły w Libuszy, Wójtowej i w Kwiatonowicach.

Pomimo zmniejszającej się liczby parafian kapłani wraz z wiernymi jak też z osobami z poza parafii podejmują różnego rodzaju działania mające na celu wypełnienie wszystkich obowiązków duszpasterskich oraz przywracanie i zachowywanie dawnej świetności tego wyjątkowo pięknego Domu Boga. Wyniki pracy duszpasterskiej i konserwatorskiej były oceniane przez dwie wizytacje kanoniczne parafii dokonane w 2005 r. przez ks. biskupa Kazimierza Górnego oraz w 2010 r. przez ks. biskupa Edwarda Białogłowskiego. W niniejszym artykule, w formie sprawozdania, pragnę w skrócie przedstawić dzieje tej parafii od sierpnia 2001r. do marca 2011 roku. [1]

Świątynia parafialna, zabudowania plebańskie oraz szpital Św. Ducha

Sercem każdej wspólnoty parafialnej jest świątynia w której obecny jest Żywy i Osobowy Bóg. W niej koncentruje się życie liturgiczne i sakramentalne wspólnoty parafialnej i dlatego wymaga ona nieustannych zabiegów, pielęgnacyjnych. Utrzymanie w odpowiednim stanie wszystkich sprzętów kościelnych wiąże się jednak z dużymi nakładami finansowymi, na które tak małej parafii po prostu nie stać. Mimo to w omawianym odcinku czasu troską zostało objęte wnętrze świątyni z jej unikatowym wyposażeniem.

W związku z podziałem parafii i zmniejszonej liczby wiernych uczęszczających do świątyni zmodernizowane zostało prezbiterium kościoła. W 2002 r. został wykonany z drzewa dębowego ołtarz soborowy z płaskorzeźbą przedstawiającą Ostatnią Wieczerzę wraz z ambonkami. Całość została umieszczona na  drewnianym podeście. Uzyskano w ten sposób większą przestrzeń potrzebną dla celów liturgicznych oraz ujednolicono wyposażenie prezbiterium składające się głównie z elementów drewnianych. Poświęcenia nowego ołtarza dokonał ks. biskup Kazimierz Górny w dniu 4 V 2002 r.. W celu wyeksponowania bogactwa ołtarza głównego, stalli oraz polichromii prezbiterium w 2002 r. zostały zamontowane cztery nowoczesne reflektory, które ukazały w całej pełni bogactwo wyposażenia tej części kościoła. W 2003 r. z tych samych racji został przesunięty na środek świątyni  główny żyrandol znajdujący się dotychczas w tylnej części kościoła. W 2005 r. wymienione zostało nagłośnienie świątyni a w 2009 r. zainstalowany ekran elektroniczny do wyświetlania pieśni religijnych.

Ołtarze boczne znajdujące się w świątyni od wielu lat nie były poddawane zabiegom konserwatorskim dlatego na przywrócenie im dawnej świetności oraz zabezpieczeniu dla przyszłych pokoleń został położony główny akcent troski ks. proboszcza. W 2002 r. został odrestaurowany późnorenesansowy, bogato złocony z ornamentyką roślinną i okuciową ołtarz poświęcony Matce Boskiej Różańcowej. Jest on trójosiowy, z jednokondygnacyjnym retabulum  opartym na niskiej predelli z wydatnym dwukondygnacyjnym szczytem. Retabulum i dolna część kondygnacji rozczłonkowana czterema kolumnami. W polach bocznych wnęki muszlowe z rzeźbami św. Stanisława i św. Wojciecha, a w retabulum św. Andrzeja i św. Wawrzyńca. W polu środkowym nastawy obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z XVIII w.. Szczyt zwieńczony postacią nieznanego świętego. Nastawa i obie kondygnacje szczytu ujęte są ozdobnymi skrzydłami. W szczycie medaliony i półmedaliony z malowanymi głowami świętych. W predelli płaskorzeźba zaśnięcia Matki Boskiej.  Obok ołtarza Matki Boskiej zawieszony jest obraz Madonny z Dzieciątkiem z drugiej połowy XVI w., w typie bizantyńskim. Ponownego poświęcenia ołtarza dokonał w 2002 r. podczas odpustu Matki Boskiej Różańcowej ks. Adam Stanaszek rezydent w Krygu.  Obok ołtarza Matki Boskiej został zawieszony portret Sługi Bożego Jana Pawła II malowany na płótnie przez malarza Michała Pazizina, którego poświęcenia dokonał podczas Mszy św. 8 IV 2005 r. jego ofiarodawca ks. Proboszcz.

Kolejny ołtarz rokokowy z 2 połowy XVIII w., z obrazem Michała Archanioła depczącego szatana został odnowiony w 2003 r. Jest jednoosiowy, złożony z sarkofagowej mensy, retabulum wraz z ozdobnym szczytem zwieńczonym glorią; po bokach znajdują się wydatne spływy. W polu środkowym umieszczone są XVIII-wieczne obrazy św.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                 Michała Archanioła a na zwieńczeniu Matki Boskiej z Dzieciątkiem, tzw. Madonny Sobieskiego.  Na ścianie kaplicy umieszczony jest obraz św. Barbary z tego ołtarza. Ponownego poświęcenia dokonał podczas odpustu parafialnego świętych Piotra i Pawła ks. Czesław Stanaszek proboszcz z Krygu. W 2004 r. odnowiony został ołtarz późnorenesansowy, bogato złocony, poświęcony św. Annie. Jest trójosiowy, z retabulum jednokondygnacyjnym wspartym na niskiej predelli, zwieńczone trójosiowym, jednokondygnacyjnym szczytem. Mensa murowana w kształcie skrzyni. Retabulum i szczyt rozczłonkowane są czterema kolumnami. W polu środkowym obraz z XVII w. przedstawiający św. Anny nauczającej Maryję, a na zasuwie św. Teresę z Avilla. W polach bocznych wnęki muszlowe z rzeźbami św. Piotra i św. Pawła. Wyżej, w medalionach Ojcowie Kościoła. Ponad polem kartusz z literami S.A. W predelli płaskorzeźba ze sceną pokłonu Trzech Króli. W polu środkowym szczytu obraz Boga Ojca z XVII w. W polach bocznych we wnękach muszlowych rzeźby św. Barbary i św. Elżbiety. Szczyt wieńczą rzeźby diakona i dwóch biskupów. Ponownie poświęcił go 2005 r. ks. biskup Edward Białogłowski. z okazji rozpoczęcia adoracji Najświętszego Sakramentu w diecezji rzeszowskiej. W 2005 r. została odnowiona wczesnobarokowa belka tęczowa  z grupą pasji, ukazująca Chrystusa na krzyżu oraz dwóch łotrów po bokach. Pod krzyżem znajdują się postacie Maryi, św. Jana, rycerza Longinusa przebijającego bok Chrystusa oraz postać klęczącej Marii Magdaleny. Na belce znajduje się napis „Christvs Dominnvs Factvs est pro nobis obediens vsqve AD Mortem MDC XXXIX”. Obok belki tęczowej zawieszone jest, datowane na XVII w., zwieńczenie dawnego sakramentarium w kształcie dwukondygnacyjnego, ażurowego tempietto, zakończonego koroną z krzyżem. W 2006 r. została dokończona restauracja ołtarza renesansowego z 1616 r., w kaplicy Kromera. Jest on jednoosiowy składający się z predelli, nastawy oraz szczytu. Mensa jest  późniejsza, a antepedium z XX w. W nastawie znajduje się krzyż z połowy XVII w., przeniesiony z ołtarza głównego. Umieszczony jest na tle obrazu przedstawiającego krajobraz i jest ujęty po bokach jońskimi kolumnami, podtrzymującymi belkowanie ze szczytem w kształcie rozerwanego trójkąta. W szczycie znajdują się rzeźby Matki Boskiej oraz św. Stanisława i św. Krzysztofa. Ponadto ozdobny kartusz z herbami Strzemie, Habdank, Starykoń oraz  infuła biskupia z literami SSAT. W predelli, ujętej po bokach  uskrzydlonymi główkami aniołów scena z Drogi Krzyżowej, której uczestnicy występują w strojach polskich. W 2008r. został odrestaurowany ołtarz poświęcony św. Janowi Kantemu jako wotum wdzięczności trzech kapłanów pracujących w Bieczu za zdobyte tytuły naukowe. Jest on jednoosiowy i jednokondygnacyjny, uszaty. Nie posiada antepedium. Po obu stronach mensy umieszczone są drewniane bazy. Powyżej predella z namalowaną sceną Pokłonu Trzech Króli. Ponad predellą widnieje obraz z 1670 r. przedstawiający świętego, który stoi przed ołtarzem, modli się i patrzy w niebo. Powyżej postaci namalowane są skrzydlate aniołki z wieńcami laurowymi i Matka Boska z Jezusem. Obraz zakończony jest półkoliście i przedstawia szczyt baldachimu w kształcie parasola. Po obu stronach znajdują się kolumny ze złoconymi kapitelami korynckimi, które oplata wić roślinna. Po obu stronach obrazu Jana Kantego znajdują się rzeźby przedstawiające kobiece postaci świętych, umieszczone na barokowych wspornikach. Szczyt ołtarza wieńczy postać św. Kazimierza. Ponownego poświęcenia dokonał ks. prof. Józef  Mandziuk promotor trzech doktorów. W 2011 r. został odnowiony ołtarz neogotycki z 1870 r. wraz z siedemnastowiecznym obrazem „Ecce Homo”, którego dokument z 1767 r. trzykrotnie określa mianem, „cudowny”.

Oprócz ołtarzy troską konserwatorską objęte zostały również inne cenne sprzęty kościelne. Z inicjatywy Grupy Misyjnej w ciągu kilku lat zostały odnowione cztery feretrony; dwa duże z figurami Pana Jezusa i Matki Boskiej oraz dwa mniejsze z figurami Matki Boskiej i św. Józefa. Ponadto wspólnie z Sodalicją św. Jadwigi Królowej w 2010 r. krzyż z drugiej połowy XVII w. zawieszony przy bocznym wejściu do świątyni od strony północnej. Rzeźba przedstawia zmarłego Chrystusa z zamkniętymi oczami i rozchylonymi ustami z głową opuszczoną na prawe ramie. Na głowie drewniana korona cierniowa. Ciało jest mocno napięte a z przebitych rąk i boku spływa krew. Zawieszony na prawym boku Chrystusa aniołek zbiera tę krew do kielicha. Wyżej Chrystusa znajduje się tablica z napisem „Jezus Nazareński Król Żydowski. Zmiłuj się nad nami. Wstał Triumfalny. Niech nas broni od wszystkiego złego. A.D.1717”. W 2008 r. odnowiony został drewniany, dębowy pulpit muzyczny w kształcie skrzyni na planie kwadratu z drzwiczkami, wykonany w 1633 r.. Składa się z on z dwóch części; dolnej, większej w kształcie odwróconego trapezu, płaskorzeźbionej oraz górnej, w kształcie mniejszego trapezu zwężającego się ku górze, płaskorzeźbionej i polichromowanej.  W górnej części znajdują się postacie św. Wawrzyńca i św. Andrzeja oraz dekoracja geometryczna w postaci przeplatających się symetrycznie liści, rocaillów i ślimacznic. W jego dolnej części znajdują się płaskorzeźby muzykantów w strojach polskich z epoki wraz z instrumentami. Na drzwiach przedstawieni są św. Piotr i św. Paweł. W 2009 r. odnawiane zostały dwa barokowe świeczniki paschalne oraz podstawa trzeciego, na której zamontowany jest krzyż.

W 2006 r. w związku ze sprowadzeniem relikwii św. Jadwigi Królowej zostało odnowione Oratorium noszące jej imię, które w ostatnich latach spełniało funkcję magazynu. Zostały odczyszczone i zabezpieczone elementy kamienne, wykonana została instalacja elektryczna i zawieszone dwa żyrandole. Na cegle ułożony został podest drewniany z zachowaniem widoczności tzw. „palcówki” średniowiecznej a w oknach wstawiono dodatkowe szyby. Na podeście ustawione zostały pamiątkowe eksponaty, z których najcenniejsze to; krzyż z XIV w., szafka liturgiczna z 1487r., księgi liturgiczne, ornaty, kilka  odnowionych rzeźb, lichtarze z XVII, XVIII i XIX w. oraz feretron z obrazem Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej tłoczony na skórze. W Oratorium znajdują się również relikwie św. Jadwigi oraz sztandar Sodalicji św. Jadwigi Królowej z Biecza. Drobnym zabiegom remontowym poddane zostały również 22 głosowe organy z 1898 r. wykonane w firmie Śliwińskiego we Lwowie. W 2003 r. organiści  Jonasz i Dawid Bochenek wykonali czyszczenie i częściową naprawę elementów organowych. Natomiast w 2006 r. został przeprowadzony mały remont organów wraz z zakupem nowej dmuchawy, przeprowadzony przez Marka Gąsiora z Tarnowca przy pomocy Jonasza Bochenka.  W 2005 r. na potrzeby spowiedzi parafialnych zostało wykonane sześć przenośnych konfesjonałów a rok później konfesjonał stały wykonany z drewna dębowego i dwa katafalki dla celów pogrzebowych. W 2007 r. zainstalowane zostały dębowe balaski oddzielające prezbiterium od pozostałej części kościoła w celu umożliwienia osobom starszym przyjmowanie w dni powszednie komunii świętej w pozycji klęczącej. W 2008 r. został wykonany podest kamienny pod średniowieczną chrzcielnicę.

W 2001 i 2010 r. została odmalowana zakrystia w której przechowuje się naczynia i szaty liturgiczne. W 2005 i 2006 r. w pracowni złotniczej w Krakowie zostały poddane renowacji trzy monstrancje, z których najcenniejsza jest barokowo-rokokowo-klasycystyczna. Ponadto dwa kielichy mszalne i trzy puszki na komunikanty. Na rzecz parafii ofiarowany został przez ks. Zbigniewa Ryznara nowy kielich mszalny i relikwiarz na relikwie Krzyża Świętego, a przez ks. proboszcza kielich mszalny z okazji 25 lecia kapłaństwa. Oprócz tego dzieci i młodzież każdego roku składały jako dar ołtarza  ornaty lub inne przedmioty pomocne w sprawowaniu liturgii. W 2007 r. zakupione zostały trzy ornaty zielone, trzy fioletowe i pięć złotych oraz trzy złote ornaty gotyckie. W 2009 r. zakupione zostało 5 ornatów maryjnych. Dla zabezpieczenia naczyń  liturgicznych w 2005 r. została zakupiona i umieszczona w zakrystii szafa pancerna a w następnym wymieniona została tablica rozdzielcza i założono dodatkowe okna.

Świątynia z zewnątrz wymaga pilnej konserwacji, gdyż wielowiekowe działania atmosferyczne poczyniły znaczne szkody w substancji muru, jak też wzmożony ruch ciężkich pojazdów przejeżdżających obok świątyni. W 2004 r. ze szczytu świątyni spadła na ziemię część kamiennej sterczyny. Z braku funduszy w 2006 r. został napisany tzw. „wniosek norweski”, w którym zawarta była konserwacja świątyni z zewnątrz, mur oporowy oraz figury Apostołów. Niestety wniosek ten nie uzyskał aprobaty i został odrzucony. W 2008 r. gdy oddana została do użytku obwodnica miasta sytuacja kościoła znacznie się poprawiła. Podjęto również inne, mniej kosztowne prace mające na celu poprawę stanu obiektu. W 2002  i 2010 r. kilka drzew, których opadające liście blokowały swobodny odpływ wód deszczowych a spadające gałęzie zagrażały znajdującym się pod drzewami figurom Apostołów zostało usuniętych lub poddanych zabiegom pielęgnacyjnym. Na ich miejsce zasadzono klony o pokroju kulistym. W 2002 r. parafia zakupiła siedem reflektorów, których światło dało niezwykle ciekawy efekt wizualny szczególnie od strony Gorlic. W 2006 r. zostały wymienione zniszczone schody wejściowe do świątyni od strony północnej. W 2007 r. została zamontowana w kościele krata żelazna przy wejściu bocznym od strony południowej, aby umożliwić wentylację kościoła oraz jako dodatkowe zabezpieczenie. W związku z kradzieżami w 2008 r. został zainstalowany monitoring wewnątrz i na zewnątrz świątyni oraz unowocześniony istniejący system alarmowy. W 2007 r. w wyniku wichury została uszkodzona blacha na prezbiterium kościoła. Ogromnym wysiłkiem finansowym parafian nowa blacha miedziana została położona w 2009 r..

Przy kościele znajduje się średniowieczna dzwonnica w której wnętrzu w 2002 r. wykonana została instalacja elektryczna a w kopule zamontowano dodatkowe oświetlenie. W 2006 r. w drzwiach dzwonnicy została zainstalowana żelazna krata, aby w porze letniej umożliwić lepszą wentylację. Kilkakrotnie również remontowany był mechanizm poruszający dzwony kościelne.                  Przy dzwonnicy znajduje się kaplica św. Barbary, która w 2003 r. po odpowiednim przygotowaniu została przeznaczona na dom przedpogrzebowy. Całość została odmalowana, wstawione zostały ławki oraz katafalk. Dzięki temu wierni mogą gromadzić się wokół ciała zmarłej osoby, odmawiać różaniec i koronkę do Miłosierdzia Bożego, a jednocześnie korzystać z sakramentu pojednania oraz uczestniczyć w Mszy św. w kolegiacie. Kaplica wymaga gruntownego remontu, ale na razie w 2009 r. zostało wymienione pokrycie dachowe na blachę miedzianą. Na cmentarzu komunalnym znajduje się kaplica parafialna. Tam odprawiana jest Msza św. w dniu Wszystkich Świętych. W 2005 r. znajdujące się w niej ławki  drewniane zostały zabezpieczone środkami owadobójczymi oraz unowocześniono nagłośnienie.                              

Plebania w której mieszkają kapłani została wybudowana pod koniec lat 30 –tych XX w.. W 2002 r. gruntowny remont przeszło sześć łazienek z częściową wymianą rur wodnych i kanalizacyjnych, położeniem nowych płytek i montażem urządzeń sanitarnych. Na plebani zostało wymienione centralne ogrzewanie a całość odmalowana. W 2003 r. zostały założone kraty w oknach na parterze plebani oraz wymieniona siatka ogrodzeniowa. W 2004 r. została ułożona dalsza część kostki granitowej między kościołem a plebanią. W 2004 r. został zakupiony duży stół do jadalni, a w 2005 r. została wykonana wentylacja piwnic budynku. W 2005 r. odmalowany został dach na plebani oraz kuchnia do której zakupiono nowe wyposażenie. W 2006 r. zostały wykonane i założone dębowe drzwi do plebani od strony garaży oraz osłona przed deszczem. W 2007 r. nastąpiła wymiana dziewięciu okien na piętrze plebani. W 2008 r. wykonane zostało poszerzenie miejsca postojowego a w następnym ułożono dalszy ciąg kostki przed plebanią. W 2011 prace te są nadal kontynuowane. Obok plebani znajduje się średniowieczna plebania, która wymaga gruntownego remontu. Z drugiej strony plebani znajduje się budynek służący niegdyś do wykonywania w nim prac konserwatorskich. W 2003 r. przeprowadzony został w nim drobny remont. Po wyburzeniu jednej ze ścianek oraz ułożeniu płytek powstała sala na  spotkania duszpasterskie. Urządzona została w niej również czytelnia czasopism religijnych.

Oprócz pracy duszpasterskiej ks. biskup Kazimierz Górny wyznaczył ks. proboszczowi zadanie rewitalizacji średniowiecznego szpitala Św. Ducha w Bieczu. W tym bowiem mieście w 1395 r. Jadwiga – król Polski widząc potrzebę stałej troski o ludzi biednych i potrzebujących zatwierdziła na wniosek rajców   budowę dla nich szpitalika, który następnie hojnie uposażyła. W budynku tym, nazwanym z czasem szpitalikiem św. Jadwigi Królowej bo za osobę świętą była uznawana zaraz po śmierci, znajdowali pomoc potrzebujący. Fundacja ta mimo różnych zawirowań historycznych przetrwała do 1950 r.. Wtedy to władza komunistyczna upaństwowiła ją wywożąc znajdujące się w budynku osoby do innych domów opieki i rabując całe uposażenie szpitala. W budynku do lat osiemdziesiątych mieścił się internat dla uczniów Liceum Ogólnokształcącego. Obiekt ten przez wiele lat nie remontowany i ostatecznie opuszczony popadł w całkowitą ruinę. W jakim znajdował się stanie niech świadczy poniższy opis:  Stan ostatniego średniowiecznego szpitala małopolskiego jest zatrważający. Pozbawiony od wielu lat użytkownika, zapomniany przez lokalne władze i zaniedbany przez służby konserwatorskie, narażony na akty wandalizmu i niszczący wpływ czynników atmosferycznych ulega szybkiemu procesowi dewastacji i rujnacji. Oryginalne części muru oraz kamieniarki są silnie zwietrzone i zawilgocone, pękają stalowe liny spinające ściany szpitala, systematycznie zapadają się sklepienia piwnic. Należy podkreślić, iż drastyczna ingerencja pracowni konserwatorskich silnie oszpeciła bryłę budynku, a liczne badania archeologiczne i architektoniczne zachwiały jego statykę. Mimo zmian i złego stanu zachowania szpital biecki, z racji swych walorów architektonicznych i unikatowości w ramach budownictwa szpitalnego, zasługuję z pewnością na zachowanie i ochronę[2]

W dniu 29.11. 2000 r powstała Fundacja na rzecz szpitala Ubogich im. św. Jadwigi Królowej w Bieczu, do której swój wkład wniosła Caritas diecezji rzeszowskiej stanowiącą plac wraz z budynkiem gotyckim. W dniu 29 III 2001r., Fundacja została wpisana do rejestru stowarzyszeń, innych organizacji społecznych i zawodowych, fundacji i publicznych zakładów opieki zdrowotnej. Powołana do życia Fundacja miała realizować statutowe  cele polegające na kontynuacji historycznej fundacji Królowej Jadwigi poprzez konserwację i adaptację gotyckiego szpitala dla osób wymagających opieki.

Pod koniec 2001 r. rozpoczął się proces wykonywania planów dotyczących restauracji obiektu. W styczniu 2002 r. zostały wykonane odkrywki fundamentów dla celów projektowych. W niedzielę 26 V 2002 r. odczytany został list pasterski biskupa Ordynariusza na piątą rocznicę kanonizacji św. Jadwigi, w którym była mowa również o szpitaliku. Pozwolenie na budowę Fundacja uzyskała w 2003 r. W niedzielę 15 VI 2003 r. Prezes Fundacji i Prepozyt kolegiaty ks. Władysław Kret wprowadził odmawianie po każdej Mszy św. wspólnotowych modlitw „Ojcze nasz” i „Zdrowaś Maryjo” wraz z wezwaniem pomocy świętych Pańskich, by upraszać Boże błogosławieństwo w rewitalizacji budynku szpitalnego.  W dniu 8.IX 2003 r. kilkadziesiąt osób uczestniczyło w poświęceniu przez ks. proboszcza placu na którym miały być prowadzone prace budowlane i konserwatorskie, a następnie wszyscy uczestniczyli we Mszy św. w kolegiacie. Jeszcze tego samego roku katolicka telewizja w Rzeszowie wyemitowała program o szpitaliku w Bieczu. Staraniem duszpasterzy kolegiaty bieckiej ukazał się folder: „Fundacja na rzecz Ubogich w Bieczu im. św. Jadwigi Królowej”. W 2004 r. uzyskane od wiernych dobrowolne ofiary z racji wizyty duszpasterskiej zostały przeznaczone przez kapłanów na cel odnowy budynku szpitala. W 200….? ( Senior dopisz dokładny rok ) r. Wyższa Szkoła Informatyki i Zarządzania z siedzibą w Rzeszowie nagrała program o tym obiekcie z udziałem prof. dra hab. inż. arch. Wiktora Zina. W 2008 r. po Mszy św. pod przewodnictwem ks. biskupa Kazimierza Górnego w auli Wyższej Szkoły Informatyki i Zarządzania w Rzeszowie odbyło się spotkanie profesorów, gości i studentów wspominające sylwetkę zmarłego Profesora oraz materiał ukazujący średniowieczny szpital św. Jadwigi w Bieczu.

W 2006 r. poszukując znacznych funduszy finansowych został napisany tzw. „wniosek Norweski” obejmujący prace przy szpitaliku i kolegiacie bieckiej. Mimo ogromu pracy i poniesionych kosztów nie uzyskał on jednak uznania w oczach komisji warszawskiej. Nie przeszkodziło to jednak w kontynuacji prac budowlanych przy tym obiekcie, które w 2010 r. doprowadziły do przykrycia budynku blachą miedzianą. Mimo kłopotów finansowych ten jedyny obiekt budownictwa małopolskiego pozostaje nadal wyjątkowym dowodem miłosierdzia św. Jadwigi Królowej, co dobitnie podkreślił ojciec święty Jan Paweł II w czasie piątej pielgrzymki do Ojczyzny i czeka cierpliwie na szczęśliwe zakończenie.

Duchowieństwo, służba kościelna i Siostry zakonne

Po dokonaniu rozbudowy kościoła i wybudowaniu kaplicy cmentarnej w Trzebownisku ks. Władysław Kret podjął w 2001 r. nowe wyzwanie pracy kapłańskiej tym razem w parafii Bożego Ciała w Bieczu. Dodatkowym zadaniem wyznaczonym przez Pasterza diecezji była rewitalizacja dawnego szpitala Św. Ducha fundacji św. Jadwigi Królowej. Do współpracy w duszpasterstwie zostali skierowani ks. mgr Zbigniew Pałka i ks. mgr Krzysztof Szopa. Funkcję kościelnego w parafii pełnił Ignacy Róg, organistą był Alfred Ryndak a gospodynią Julia Głogowska.  W 2002 r. funkcję kościelnego objął Kazimierz Baran a organistą został Jonasz Bochenek. W następnym roku funkcję gospodyni przejęła Krystyna Dzieciuchowicz. W 2005 r. na prośbę ks. proboszcza do pracy w parafii został skierowany trzeci wikariusz ks. mgr Ryszard Hawryluk. W tym też samym roku do pracy duszpasterskiej włączył się rezydent, rodak biecki ks. Zbigniew Ryznar. W parafii farnej w Bieczu odbywali również praktyki diakońskie i przygotowywali się do kapłaństwa księża diakoni; Piotr Gnat w 2003 r.; Paweł Gnat w 2004 r. oraz Marek Story w 2005 r.. Uczestniczyli oni w Mszach św., udzielali Komunii świętej, asystowali podczas pogrzebów, głosili kazania pasyjne, uczyli w szkołach oraz przyglądali się pracy kancelaryjnej.

W 2003 r. na Uniwersytecie Kardynała Stefana Wyszyńskiego w Warszawie ks. Władysław kret uzyskał stopień doktora a w 2007 r. jego wikariusze ks. Zbigniew Pałka i ks. Krzysztof Szopa. W ten sposób parafia Bożego Ciała w Bieczu stała się być może jedyną w Polsce, w której pracowało równocześnie trzech kapłanów doktorów Historii Kościoła, których promotorem był ks. prof. Józef Mandziuk. Jako wotum wdzięczności Bogu za otrzymane łaski kapłani ci odrestaurowali własnym nakładem ołtarz św. profesora Jana Kantego w kolegiacie bieckiej, którego ponownego poświęcenia dokonał po Mszy św. ks. Profesor. W 2008 r. do pracy w parafii przybyli nowi wikariusze ks. mgr lic. Krzysztof Rusznica i ks. mgr Piotr Kura. W 2009 r. za ks. mgra Ryszarda Hawryluka do pracy duszpasterskiej został przeznaczony ks. mgr Marcin Borowicz, a po roku czasu jego miejsce zajął ks. mgr Grzegorz Czeluśniak. W omawianym okresie czasu wspólnota farna w Bieczu przeżywała także doniosłe chwile związane ze święceniami kapłańskimi alumnów wywodzących się z tej parafii; ks. Marcina Wilczkiewicza w 2002 r., ks. Grzegorza Dąbrowskiego w 2007 r., ks. Dariusza Chrostowskiego  w 2009 r. oraz ks. Macieja Nowickiego w 2010 r.. W Zgromadzeniu Księży Saletynów  przygotowuje się do kapłaństwa alumn Łukasz Karaś.

Na terenie parafii w swoim domu zakonnym mieszkają i pracują Służebnice Najświętszego Serca Jezusowego. Do 2004 r. funkcję przełożonej domu pełniła s. Alina Krawczyk, potem do 2007 r. s. Agnieszka Kania a następnie s. Anna Łacina ( Marianna). Oprócz swoich zajęć Siostry zakonne angażowały się w świadczenie pomocy na rzecz parafii Bożego Ciała. W kolegiacie s. Stanisława Kundera( Szczęsława) troszczyła się o układanie i pielęgnację kwiatów a pozostałe Siostry we współpracy z młodzieżą o wykonywanie dekoracji świątecznych oraz okolicznościowych. Do 2004 r. s. Alina Krawczyk katechizowała w Szkole Podstawowej w Bieczu a w kancelarii parafialnej pracowała do października 2002 r. s. Zofia Janus ( Fabiola ). Po kilku latach przerwy od 2007 pracę tę wykonuje s. Elżbieta Mozdyniewicz (Liliana). Do 2005 r. s. Karolina Karpała ( Lidia ) prowadziła Caritas parafialny organizując wiele akcji wspierających dzieci, ubogich i dotkniętych klęskami żywiołowymi. Kapłani z parafii Bożego Ciała, ojcowie Reformaci oraz ks. Zbigniew Ryznar odprawiali w kaplicy domu zakonnego  Eucharystię. Od 2007 r. w każdy piątek czynią to kapłani z parafii farnej łącząc ją z wystawieniem Najświętszego Sakramentu. Bardzo uroczyście przeżywały Siostry kanonizację. swojego założyciela ks. biskupa Józefa Sebastiana Pelczara odbytą w dniu 18 V 2003 r. w Rzymie. W świątyni farnej w Bieczu przygotowały z tej okazji dekoracje oraz uczestniczyły we Mszy świętej dziękczynnej. W dniu 28 VI 2008 r. w Krakowie uczestniczyły też we Mszy św. jubileuszowej z okazji 50 – lecia ślubów zakonnych Sióstr wśród których była s. Szczęsława. Podobna uroczystość z udziałem Jubilatki odbyła się także dla parafian w kolegiacie bieckiej. W 2009 r. Siostry podjęły trud rozbudowy domu zakonnego w Bieczu, w którym swoją cegiełkę ma również parafia składając jednorazową ofiarę na urządzenie kaplicy domowej.

Życie liturgiczne i sakramentalne

Sakramenty święte są środkami uświęcania i zbawiania ludzi poprzez pomnażanie w nich łaski uświęcającej. Z tych względów zajmują one najważniejsze miejsce w życiu wspólnot parafialnych oraz kapłanów jako ich szafarzy. Na pierwszym miejscu w życiu parafii Bożego Ciała znajdowało się sprawowanie Eucharystii niedzielnej, świątecznej oraz w dni powszednie. Porządek nabożeństw wyznaczany był natomiast przez kolejno po sobie następujące okresy roku liturgicznego. W czasie Adwentu śpiewane były przed Mszą św. roratnią Godzinki ku czci Niepokalanego Poczęcia Najświętszej Maryi Panny, a w czasie Eucharystii pieśni adwentowe. Uroczyście przeżywana była Pasterka, święta Bożego Narodzenia oraz zakończenie Starego roku. W Wielkim Poście w każdy piątek oraz w niedzielę odprawiana była Droga Krzyżowa. W niedzielę śpiewane były Gorzkie Żale po których  wygłaszane było kazanie pasyjne. Ilustruje to poniższa tabela.

Data           Kapłan
2002 Ks. W. Kret
2003 Ks. dk Piotr Gnat
2004 Ks. dk Paweł Gnat
2005 Ks. dk Marek Story
2006 Ks. Z. Pałka
2007 Ks. K. Szopa
2008 Ks. R. Hawryluk
2009 Ks. Z. Ryznar
2010 Ks. K. Rusznica
2011 Ks. P. Kura

Uroczyście przeżywane było Triduum Paschalne oraz obchód świąt Zmartwychwstania Pańskiego. Poza tymi okresami liturgicznymi z całą okazałością obchodzone były również inne święta i uroczystości, takie jak: Boże Ciało, św. Piotra i Pawła, Wniebowzięcie NMP i Wszystkich Świętych. Szczególnie uroczyście przeżywane były odpusty parafialne; Bożego Ciała z Mszą św. sprawowaną od 2002 r. na rynku miasta dla dwóch parafii bieckich i z procesją ulicami Biecza. Patronów parafii świętych Piotra i Pawła, Matki Boskiej Różańcowej oraz nabożeństwa 40 – to godzinnego przed Wielkim Postem, które przez dwa lata połączone było również ze Słowem Bożym. Na te uroczystości zapraszani byli kapłani przewodniczący Mszy św. koncelebrowanej, głoszący Słowo Boże i prowadzący procesję eucharystyczną z błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem. Obrazuje to poniższa tabela.

Rok Nab. 40–to godzinne       Boże Ciało  Św. Piotra i Pawła  M.B. Różańcowej
2001 Ks M. Rojek
2002 O. D.Siwila Ks. W. Kret Ks. A. Stanaszek
2003 O.W. Madej O.S.Bommersbach Ks. Cz. Stanaszek Ks. K. Czaja
2004 Ks. J. Mandziuk Ks. K. Wędrychowicz Ks. S. Zych
2005 O.S.Bommersbach Ks. Z. Ryznar Ks. A. Garbarz
2006 Ks. W. Kret Ks. M. Szady Ks.W. Uchman
2007 O. A Duk Ks. W. Uchman Ks.K. Franczak
2008 Ks. W. Kret Ks. J. Broński Ks. S. Pałka
2009 O.J. Trojanowicz Ks. K. Franczak Ks. S. Dębiak
2010 Ks. W. Kret Bp M. Rojek Ks. J. Tomaszewski

Ponadto w ciągu roku odbywały się Tridua ku czci św. Stanisława Kostki i św. Józefa wraz z modlitwami w intencji dzieci, młodzieży oraz rodzin, a szczególnie ojców, mężów i młodzieńców. Nowenna do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy, do Miłosierdzia Bożego, do św. Jadwigi Królowej oraz nabożeństwa majowe, czerwcowe, październikowe i modlitwy za zmarłych w listopadzie. Wyjątkowy charakter miały również Dni Krzyżowe połączone z procesją do kapliczki na ul. ks. Jana Bochniewicza, na Podwale do krzyża oraz na Rynek miasta do kapliczki św. Floriana. Po drodze śpiewana była litania do Wszystkich Świętych oraz Loretańska. Podniośle przeżywany był Dzień Papieski z ok. 25 –lecia pontyfikatu Jana Pawła II, a po jego śmierci Msze święte rocznicowe połączone dodatkowo z występami artystycznymi. W 2006 r. był to  koncert poetycko – muzyczny „W hołdzie Janowi Pawłowi II” , którego wykonawcami byli; Jerzy Łazowski aktor, Maria Skuriat Silwa organy oraz Dorota Całek śpiew. Ponim nastąpiła modlitwa przed tablicą umieszczoną na ratuszu miejskim oraz Apel jasnogórski w kolegiacie. Przez cały miesiąc znajdowała się w farze wystawa fotografa Adama Bujaka „ Pielgrzymki polskie Jana Pawła II ”. W 2007 r. montaż słowno – muzyczny wykonała młodzieży Liceum Ogólnokształcącego w Bieczu. Po każdej Mszy św. od 2005 r. prosimy też o pomoc Jana Pawła II w rewitalizacji szpitalika św. Jadwigi Królowej.

W parafii dokonywało się również szafarstwo sakramentów świętych, takich jak; chrzest, bierzmowanie, eucharystia, spowiedź namaszczenie chorych i małżeństwo. Każdego dnia już od godz. 6 00 oraz przed i w czasie każdej Mszy św. istniała możliwość skorzystania z sakramentu Pojednania, a w czasie Adwentu i Wielkiego Postu podczas spowiedzi parafialnej. W każdy pierwszy piątek miesiąca kapłani odwiedzali osoby starsze i chore służąc im posługą spowiedzi świętej oraz udzielaniem Komunii świętej. Dodatkowo przed świętami Bożego Narodzenia i Wielkanocy odwiedzane były inne osoby, które chciały skorzystać z tej posługi. Każdego roku, podczas rekolekcji świętych, osobom starszym i chorym głoszona była specjalna nauka oraz udzielany był sakrament namaszczenia chorych wraz z błogosławieństwem Najświętszym Sakramentem.

Parafia jako cząstka diecezji uczestniczyła w jej najważniejszych uroczystościach, takich jak; peregrynacja Kopii Obrazu Matki Boskiej Częstochowskiej, I Synod diecezji rzeszowskiej, adoracja wieczysta Najświętszego Sakramentu, jubileusz młodzieży KSM – u, uroczystość dziękczynna za beatyfikację ks. Władysława Findysza, jubileusz 15 – lecia diecezji, peregrynacja relikwii bł. Karoliny Kózkówny, adoracja z okazji Roku Kapłańskiego, złoty jubileusz kapłaństwa i srebrny sakry biskupiej Kazimierza Górnego, pasterza diecezji rzeszowskiej.

Do obecności Matki Boskiej w obrazie jasnogórskim parafia przygotowywała się przez cały miesiąc październik poprzez nabożeństwa i modlitwy. Natomiast bezpośrednie przez ćwiczenia rekolekcyjne, które przeprowadził ks. dr. Andrzej Garbarz z Rzeszowa. Dnia 30 X 2001 r. nasza parafia przyjęła Obraz z parafii św. Anny w Bieczu. W kolegiacie uroczystej Mszy św. przewodniczył i wygłosił homilię ks. biskup Jan Styrna – dawny proboszcz tej parafii. Przez cały czas pobytu Maryi w parafii rzesze wiernych modliły się przed jej Wizerunkiem. W dniu 24 IX 2002 r. w katedrze rzeszowskiej z udziałem ks. Prymasa Józefa Glempa, biskupów i kapłanów oraz rzesz wiernych odbyło się pożegnanie Kopii Jasnogórskiego Obrazu. Od 2001 do 2004 r. trwał I Synod diecezji rzeszowskiej, który odbywał się w pięciu komisjach synodalnych, z których każda miała kilka zespołów tematycznych powołanych do opracowania poszczególnych zagadnień. Głównym celem Synodu było wprowadzenie w życie diecezji uchwał II Polskiego Synodu Plenarnego, ujednolicenie prawa diecezjalnego, podjęcie programu nowej ewangelizacji i określenie kierunków duszpasterstwa. Parafialne zespoły synodalne angażowały się w te prace odbywając wiele spotkań modlitewnych i dyskusyjnych. Przedstawiciele tych grup oraz kapłani uczestniczyli też w dekanalnych spotkaniach synodalnych. Mocą decyzji Jana Pawła II od października 2004 do października 2005 r. w Kościele trwał Rok Eucharystii, który miał służyć głębszemu przeżywaniu obecności Chrystusa w Eucharystii. W dniu 19 I 2005 r. w naszej świątyni została uroczyście zapoczątkowana adoracja Najświętszego Sakramentu w diecezji rzeszowskiej. Mszy św. koncelebrowanej przewodniczył ks. biskup Edward Białogłowski. W swoim słowie zachęcał do ożywiania kultu eucharystycznego, a jako przykłady do naśladowania w tej dziedzinie wskazał osobę św. Józefa Sebastiana Pelczara, św. Jadwigę Królową oraz bł. ks. Władysława Findysza. Po zakończeniu Mszy św. rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu która trwała cały dzień i zakończyła się apelem jasnogórskim. Tego samego roku gościliśmy  młodzież KSM – u z całej diecezji rzeszowskiej, która w naszej  świątyni świętowała swój jubileusz. W 2006 r. w Nowym Żmigrodzie odbyła się uroczystość dziękczynna za beatyfikację ks. Władysława Findysza. Eucharystii przewodniczył kard. Stanisław  Dziwisz a homilię wygłosił aryb. Józef Michalik. Obecni byli ponadto, arcyb. Stanisław Nowak, ks. biskup Kazimierz Górny, ks. biskup Edward Białogłowski, księża Infułaci, Kanonicy Kapituł oraz kapłani i zakonnicy. W uroczystościach tych uczestniczyły również delegacje wiernych ze wszystkich parafii. W 2007 r. w katedrze rzeszowskiej świętowany był jubileusz 15 lecia naszej diecezji. Uroczystościom przewodniczył ks. biskup ordynariusz Kazimierz Górny a homilię wygłosił ks. inf. Józef Sondej, który ukazał wszystkie osiągnięcia dokonane w tym okresie czasu. W 2008 r. przyjmowaliśmy relikwie bł. Karoliny Kózkówny które odwiedzały całą diecezję rzeszowską. Do naszej parafii przybyły z Kobylanki. Mszy św. przewodniczył i wygłosił homilię ks. proboszcz. Po niej odbyło się ucałowanie relikwii błogosławionej a następnie program słowno muzyczny przygotowany przez Siostry Sercanki. Na drugi dzień po Mszach św. połączonych z ucałowaniem relikwii zostały one przekazane do parafii św. Anny w Bieczu. W 2009 r. w naszej parafii rozpoczęła się adoracja Najświętszego Sakramentu z okazji Roku Kapłańskiego. W 2010 r. w katedrze rzeszowskiej przeżywany był złoty jubileusz kapłaństwa oraz srebrny sakry biskupiej ks. biskupa Kazimierza Górnego.

Oprócz codziennej pracy duszpasterskiej kapłani uczestniczyli w różnego rodzaju uroczystościach dotyczących życia świeckiego parafian. W 2004 r. odbyła się uroczystość 40 – to lecia Ochotniczej Straży Pożarnej w Korczynie połączona z Mszą św. i poświęceniem kapliczki z figurą św. Floriana. W tym samym roku takie samo wydarzenie nastąpiło w Strzeszynie z okazji 50 – lecia Straży Pożarnej połączone również z poświęceniem figury Patrona strażaków umieszczonej na ścianie budynku remizy. Dnia 25 IX 2004 w kolegiacie została odprawiona Msza św. z okazji 55 – lecia Koła Łowieckiego „Grabina” w Bieczu połączona z poświęceniem sztandaru oraz płaskorzeźby granitowej z wizerunkiem św. Huberta umieszczonej w kaplicy Kromera. W 2006 r. odbyło się poświęcenie oddaniej do użytku dobudowanej części Szkoły Podstawowej w Korczynie oraz wybudowanej sali gimnastycznej przy Szkole Podstawowej i Gimnazjum w Strzeszynie. W tym samym roku podczas Mszy św. w intencji Koła Łowieckiego „Grabina” w Bieczu został poświęcony ornat z wizerunkiem św. Huberta. W 2007 r. ludność miasta Biecza przeżywała wielkie wydarzenie historyczne 750 – lecie lokacji miasta Biecz. Msza św. została odprawiona na Rynku miasta, której przewodniczył i wygłosił homilię ks. proboszcz. W 2008 r. odbyło się poświęcenie izby regionalnej w Szkole Podstawowej w Korczynie. W tym samym roku odbyło się poświęcenie przez ks. proboszcza i oddanie do użytku długo oczekiwanej obwodnicy miasta Biecza. W 2010 na Górze Zamkowej natomiast odbyło się poświęcenie tablicy upamiętniającej 600 – lecie bitwy pod Grunwaldem.

Duszpasterstwo parafialne oraz Kapituła

Duszpasterstwo parafialne dotyczy zawsze umiejętności dostosowania się do metod działania Kościoła w istniejącej rzeczywistości, którego celem jest unikanie zagrożeń ze strony ideologii przeciwnych chrześcijaństwu oraz wprowadzanie w życie aktualnej wykładni nauczania Kościoła. W parafii farnej w Bieczu kryteria te spełniały Bractwa i Stowarzyszenia, Służba Ołtarza, KSM, Oaza, Caritas szkolny, Przyjaciele fary bieckiej, Róże różańcowe, Grupa misyjna, Chór, Sodalicja św. Jadwigi Królowej, Caritas, Radio Maryja i Poradnia rodzinno – małżeńska.

Formacja ministrantów i lektorów dokonywała się według starych sprawdzonych wzorców polegających na odbywaniu regularnych spotkań dla ministrantów i lektorów oraz służeniu do Mszy św.. Jako nagrodę za uczęszczanie do kościoła organizowane był dla nich wyjazdy pielgrzymkowe, wypoczynkowe lub sportowe oraz św. Mikołaj. Bardziej zaangażowani chłopcy z grona lektorów uczestniczyli w kursach animatorskich. Sumienność w służeniu do Mszy św. była też nagradzana towarzyszeniem księżom podczas wizyty duszpasterskiej. Każdego roku następowało też przyjęcia do grona ministrantów nowych kandydatów. Dzięki pracy kapłanów grono chłopców usługujących do Mszy św. było zawsze bardzo liczne sięgające nawet 60 osób. W parafii działało również Katolickie Stowarzyszenie Młodzieży zrzeszające jednak zaledwie kilka osób. Od 2008 r. zaistniała w parafii Oaza licząca kilkadziesiąt dzieci i młodzieży. Oprócz cotygodniowych spotkań  formacyjnych każdego roku kilkoro z nich  wyjeżdżało na wakacyjne rekolekcje oazowe. W Liceum Ogólnokształcącym w Bieczu działał Caritas szkolny, który spotykał się w celach formacyjnych i omówieniu bieżących spraw. Organizował też zbiórki żywności w okresie świąt. W Szkole podstawowej w Strzeszynie funkcjonowała grupa dzieci, która z nauczycielką Alicją Dykas odwiedzała osoby starsze i potrzebujące w tej wiosce. Inną działalność prowadziła grupka młodzieży wywodząca się z KSM-u oraz Caritasu nazywana popularnie Przyjaciółmi bieckiej fary. Ponieważ ze względu na kradzieże świątynia była dostępna tylko pół godziny przed Mszami świętymi od 2002 r. z inicjatywy duszpasterzy zawiązała się ta grupa, która w czasie wakacji codziennie w wyznaczonych godzinach oprowadzała zwiedzających po kolegiacie. W pozostałych miesiącach roku możliwość taka istniała również dla grup zorganizowanych, po wcześniejszym zgłoszeniu telefonicznym. Dzięki temu wielowiekowe bogactwo zawarte w ołtarzach, rzeźbach, pomnikach, epitafiach oraz innych sprzętach kościelnych było dostępne dla osób pragnących je zobaczyć i ubogacić swoją wiarę w Boga.

Duszpasterstwo osób dorosłych i starszych koncentrowało się wokół Róż różańcowych. Modlitwa ta jest bowiem po Eucharystii bardzo ważna gdyż stanowi kontemplacyjno ustną formę zjednoczenia z Bogiem. W parafii farnej w Bieczu funkcjonowało 15 róż różańcowych kobiet, mężczyzn, nauczycieli oraz dzieci, z których jedna w 2010 r. obchodziła 100 lecie powstania. W każdą pierwszą niedzielę miesiąca po Mszy św. odbywała się zmiana tajemnic różańcowych. Po odmówieniu dziesiątka różańca proboszcz  podawał intencje modlitewne dotyczące bieżącego życia Kościoła Powszechnego i lokalnego. Członkowie róż odmawiali również tę modlitwę w każdą niedzielę przed Mszą św. oraz podczas publicznej adoracji Najświętszego Sakramentu. Bardzo licznie gromadzili się też w listopadzie, aby wspólnie z kapłanami modlić się za osoby zmarłe. Inną organizacją była Grupa Misyjna, której członkowie uczestniczyli regularnie w spotkaniach formacyjnych a w każdą pierwszą środę miesiąca prowadzili rozważanie dotyczące spraw misyjnych podczas Nowenny do Matki Boskiej Nieustającej Pomocy. Każdego roku organizowali loterię fantową z której dochód przeznaczony był na potrzeby misyjne. Zapraszali misjonarzy, aby popularyzować ideę misyjną wśród wiernych, jak np. ks. Dariusza Miąsika w 2003 r., pracującego w Gwatemali, czy kilkakrotnie ks. Józefa Kordka misjonarza Afryki. W 2004 r. gościł krajowy duszpasterz Dzieł Misyjnych ks. dr Jan Piotrowski, który wygłosił Słowo Boże i spotkał się z Grupą Misyjną. Ponadto osoby z tej grupy wystąpiły z inicjatywą odnowienia feretronów a później angażowały się  aktywnie w zbiórkę pieniędzy na ten cel. Dzięki temu odnowione zostało cztery feretrony oraz wspólnie z Sodalicją św. Jadwigi zabytkowy krzyż. Kolejną dobrze zorganizowaną grupą był czterogłosowy chór mieszany działający  przy kolegiacie w Bieczu od 2003 r.. Dyrygentem była Beata Bochnia, prowadząca równocześnie działający przy parafii zespół pieśni i tańca – „Pogórze bieckie”. Zasadniczy repertuar chóru stanowiły pieśni kościelne wybitnych kompozytorów; Lottiego, Mozarta, Gounoda, Haydna, Moniuszki i innych. Chór wykonywał w świątyni dużo kolęd i pastorałek, pieśni wielkopostnych oraz pasję, wielkanocnych, eucharystycznych i maryjnych. Poza świątynią natomiast przy różnych okazjach pieśni religijno – patriotyczne oraz ludowe, w tym szczególnie pogórzańskie. W ciągu ośmiu lat swojej działalności chór liczył ogółem 65 śpiewaków, odbył ponad 500 prób, prezentował się ok. 300 razy w kraju i za granicą. W czasie tej działalności zdobył kilka nagród;  w 2007 r. III miejsce w VI Miechowskim Przeglądzie Pieśni Chóralnych i pastorałek a 2009 r. „Srebrną strunę” w XI Konkursie Chórów w Niepołomicach oraz wiele innych. Sukcesem chóru było też wydanie w 2010 r. płyty  „Korona św. Jadwigi Królowej”. W naszej świątyni wystąpowały na zaproszenie również inne zespoły śpiewacze; w 2001 r. chór „Echo” z Trzebowniska; w 2007 r.  chór „Gorce” z Nowego Targu oraz chór „Belfer Singers” z Gorlic,; w  2008 r. chór z parafii Brzeziny, a w 2011 r. sopranistka Marzena Bielamowicz.

Pragnąc założyć w Bieczu Sodalicję św. Jadwigi Królowej ks. proboszcz udał się do ks. biskupa Wacława Świerzawskiego ordynariusza diecezji sandomierskiej, gorliwego czciciela św. Jadwigi oraz założyciela zakonu Sióstr św. Jadwigi Królowej Służebnic Chrystusa Obecnego. W wyniku tego spotkania do parafii Bożego Ciała w Bieczu przybyła w dniu 19 V 2002 r. s. dr Adelajda Sielepin, która wygłosiła na każdej Mszy św. konferencje na temat Królowej Jadwigi. W następnym miesiącu w dniu 8 VI 2002 r. odprawił Mszę św., wygłosił kazanie i odmówił po raz pierwszy nowennę do św. Jadwigi Królowej ks. biskup Edward Białogłowski. W wygłoszonym Słowie Bożym ukazał zalety i cnoty św. Jadwigi a następnie zachęcił zebranych do wzorowania się na jej pobożności. Od tego czasu Msze św. odprawiane były każdego ósmego dnia miesiąca a tematem rozważań stał się Katechizm Kościoła Katolickiego i encykliki papieża Jana Pawła II. Szerzący się kult św. Jadwigi zaowocował powstaniem sodalicji tej świętej, jako oddziału krakowskiego. W dniu 8.02. 2004 r. ks. biskup Edward Białogłowski odprawił Mszę św. po której przyjął w obecności ks. Proboszcza, ks. Stanisława Słowika i s. Adelajdy Sielepin 53 osoby do tej organizacji. Wszyscy członkowie Sodalicji otrzymali modlitewniki oraz emblemat z wizerunkiem Świętej. Kolejnym aktem popularyzacji osoby św. Jadwigi była sesja naukowa odbyta w dniu 7. 06. 2004 r. podczas której swoje referaty wygłosili; ks. prof Józef Mandziuk, s. dr. Adelajda Sielepin, mgr inż. arch. Andrzej Gaczoł, mgr Gabriela Ślawska i ks. dr Władysław Kret. W następnym roku w świątyni odbyło się spotkanie młodzieży Zespołu Szkół Zawodowych im. św. Jadwigi Królowej w Bieczu którym sylwetkę tej świętej przybliżali mgr. Gabriela Ślawska i ks. Proboszcz. Ponadto tym parafia i Sodalicja przygotowywały się do przyjęcia relikwii św. Jadwigi Królowej i umieszczenie ich w świątyni. Dnia 3.V.2006 r. delegacja udała się do Krakowa, gdzie w katedrze wawelskiej otrzymała je z rąk ks. inf. Janusza Bielańskiego. Uroczystość wprowadzenia ich do świątyni poprzedzona została misjami parafialnymi. Główna uroczystość odbyła się 8 VI 2006 r. na Rynek miasta. Mszy św. przewodniczył i wygłosił homilię ks. biskup Kazimierz Górny. Burmistrz Biecza Kazimierz Grzesiak odczytał dekret ustanawiający św. Jadwigę Królową Patronką miasta Biecza i Gminy. Następnie odbyło się ucałowanie relikwii, poświęcenie sztandaru Sodalicji św. Jadwigi Królowej oraz drewnianej figury Świętej. Po Eucharystii wszyscy z relikwiami wrócili do kolegiaty. Tam odbyło się jeszcze poświęcenie odrestaurowanego Oratorium św. Jadwigi Królowej otwarcie szlaku św. Jadwigi Królowej biegnącego  ulicami miasta do szpitalika a następnie malowniczą trasą do źródełek św. Jadwigi znajdujących się w Strzeszynie. Na zakończenie zaproszeni goście otrzymali medale upamiętniające to wydarzenie. W 2007 r. z inicjatywy ks. dra Zbigniewa Pałki w ramach szerzenia kultu św. Jadwigi Królowej powstał klub motocyklowy do którego należało czterech kapłanów, dwóch dyrektorów szkół, dwoje nauczycieli i jeden przedsiębiorca. Grupa ta przez kilka lat odbyła kilka  podróży po drogach  kraju i za granicą mając na kurtkach i motocyklach napis w języku angielsko – łacińskim, który w przekładzie polskim brzmi „wojownik św. Jadwigi Królowej, Biecz, Polska”. Z innych wydarzeń służących propagowaniu kultu św. Jadwigi w Bieczu i okolicy należy wymienić organizowany przez kilka lat w Zespole Szkół Zawodowych w Bieczu wojewódzki konkurs literacko – recytatorsko – plastyczny „Królowa Jadwiga – vetera et nova”, adresowany do uczniów szkół gimnazjalnych i średnich. Celem konkursu było propagowanie wiedzy o życiu i działalności Jadwigi Królowej w czasach, w których żyła. Patronat nad nim pełnił ks. dr Władysław Kret. W 2008 r. w dniu 8 VI została odprawiona Msza św. z udziałem młodzieży Zespołu Szkół Zawodowych w Bieczu połączona z ucałowaniem relikwii oraz odegraniem przez młodzież scenki z życia św. Jadwigi Królowej. r.. W dniu 16 VI 2008 r. ks. proboszcz przewodniczył Mszy św. oraz wygłosił homilię w Alfredówce, parafia Wola Tarnowska z okazji ogólnopolskiego Zjazdu Szkół im. św. Jadwigi Królowej. Od 2009 r. innym aktem szerzenia kultu św. Jadwigi Królowej było obdarowywanie przez ks. proboszcza kopią obrazu kanonizacyjnego św. Jadwigi Królowej, zasłużonych dla szerzenia kultu tej Świętej. Zasługą Sodalicji 2009 r. było pozyskiwanie od parafian funduszy na blachę miedzianą potrzebną do pokrycia prezbiterium kościoła. W tym samym roku Sodalicja uczestniczyła we Mszy św. w kościele św. Jadwigi Królowej w Rzeszowie a następnie w sesji naukowej jej poświęconej na Uniwersytecie Rzeszowskim. Każdego roku Sodalicja w okresie Wielkiego Postu uczestniczyła w drodze krzyżowej odprawianą poza parafią oraz odwiedzała miejsca związane bezpośrednio lub pośrednio z osobą św. Jadwigi Królową. W 2005 r. udała się do Krakowa na Wawel, gdzie modliła się przy relikwiach św. Jadwigi  a następnie w kościele pod jej wezwaniem oraz w sanktuarium Bożego Miłosierdzia w Łagiewnikach. W 2006 r. udała się pielgrzymką do Sandomierza i Pilchowa. W 2007 r. odwiedziła sanktuarium bł. ks. Władysława Findysza w Nowym Żmigrodzie i uczestniczyła w drodze krzyżowej na górze Grzywackiej. W 2008 r. członkowie Sodalicji odprawili drogę krzyżową na pustelni św. Jana w Dukli a z pielgrzymką udali się do Nowego Korczyna, Wiślicy i Zabawy. W 2009 r. drogę krzyżową Sodalicja przeżywała w sanktuarium maryjnym w Tarnowcu, i pielgrzymowała do Nowego Wiśnicza. W 2010 r. sodalicja modliła się rozważając stacje drogi krzyżowej w sanktuarium Matki Boskiej w Skalniku oraz nawiedziła sanktuaria maryjne w Jodłowej, Przeczycy i Czermnej.

Dla mieszkańców Biecza i okolic kontynuowane były bieckie Spotkania z Pieśnią Religijną, zapoczątkowane w 1994 r. przez parafię Bożego Ciała. Odbywały się one w miesiącu czerwcu na Rynku miasta. Opiekę nad nim od 2002 r. sprawował wikariusz ks. Zbigniew Pałka oraz Miejsko – Gminny Ośrodek Kultury w Bieczu. Oprócz zespołów, które zgłaszały się do udziału w nim zapraszani byli zapraszani znani piosenkarze, tacy jak; Magda Anioł, Mieczysław Szcześniak, Marcin Żółta, Marcin Pośpieszalski z zespołem Nev Life´m czy zespół Chili My. W 2005 r. z powodu żałoby po śmierci Jana Pawła II zamiast Spotkanie z Pieśnią Religijną odbył się w świątyni występ zespołu muzycznego z solistą Bartkiem Jaskotem. W 2006 r. e kolegiacie odbył się koncert organowy w wykonaniu Marka Gąsiora. Od 2007 r. zamiast spotkań z Pieśnią religijną  odbywały się w kolegiacie koncerty z ramach „ Gorlickiej Jesieni Muzycznej” organizowane przez starostwo w Gorlicach.

Dla narzeczonych w Wielkim Poście odbywał się w parafii kurs przedmałżeński prowadzony przez miejscowych duszpasterzy i zapraszane osoby. W ramach przygotowań do sakramentu małżeństwa w parafii funkcjonuje ponadto dekanalna Poradnia przedmałżeńska czynna w każdy pierwszy czwartek miesiąca i prowadzona przez Alicję Dykas. Spotkanie rozpoczyna się od udziału narzeczonych w Eucharystii podczas której głoszone jest Słowo Boże. Dalsza część spotkania odbywa się na plebani. W parafii działa też Koło Radia Maryja angażując się życie modlitewnie parafii oraz propagując działalność patriotyczną oraz dzieła powstające przy radiu i telewizji Trwam. Z kolei parafialny zespół Caritas organizował każdego roku pomoc dla dzieci z biedniejszych rodzin. Członkowie Caritasu pomagali też w zbiórkach na rzecz osób poszkodowanych losowo. Członkowie szkolnego jak i parafialnego oddziału Caritas odbywali regularne spotkania formacyjne z duszpasterzami oraz uczestniczyli w corocznych spotkaniach dekanalnych i diecezjalnych. Dla nich odprawiane były też Msze św. w różnych intencjach, jak np. 3. IV 2005 r. z ok. 10 – cia działalności Caritasu pod przewodnictwem s. Lidii. Dzieciom i młodzieży tematyka pomocy potrzebującym przybliżana była poprzez katechezy z okazji patronalnego święta Caritasu a wierni wielokrotnie składali ofiary pieniężne na wspieranie inicjatyw diecezjalnych. Przez parafię organizowane były też wyjazdy na spotkania z papieżem Janem Pawłem II w 2002 r. oraz z Benedyktem XVI w 2006 r. oraz do innych znanych miejsc pielgrzymkowych. Każdego roku w pieszej pielgrzymce z Rzeszowa na Jasną Górę uczestniczył jeden z księży wikariuszy. Do pobliskich sanktuariów pielgrzymowały też dzieci pierwszokomunijne.

W dniu 27 XII 2003r. ks. biskup. Kazimierz Górny powołał do istnienia Kapitułę Kolegiacką w Bieczu. Kapituła posiada własny statut, strój oraz dystynktorium z wizerunkiem św. Jadwigi Królowej i kolegiaty bieckiej. Kapituła powołana została na większą chwałę Boga w Trójcy Świętej Jedynego i dla szerzenia kultu św. Jadwigi Królowej poprzez chrześcijańską troskę o ubogich i potrzebujących oraz wspieranie kształcenia młodzieży w duchu wdzięczności za kanonizację św. Jadwigi Królowej szczególnie związanej z Bieczem gdzie założyła dla ubogich szpital Świętego Ducha i gdzie od wieków otaczana była wielką czcią i szacunkiem. W dniu 12 IV 2004r. podczas uroczystej mszy św. odbyła się instalacja Kanoników Gremialnych Kapituły Bieckiej. a w dniu 1 IX 2007 r. dziewięciu  jej Honorowych Kanoników. Uroczystościom przewodniczył ks. biskup Kazimierz Górny.                                     Każdego roku 8 VI Kapituła zbierała się na posie­dzenie zwyczajne którego porządek obejmował relację dotyczącą restauracji szpitala św. Jadwigi w Bieczu, sposobów pozyskiwania środków finansowych, form szerzenie kultu św. Jadwigi oraz udzielania pomoc biedniejszym dzieciom i młodzieży. Po sesji  odprawiana była Msza św. z kazaniem. Członkowie Kapituły uczestniczyli też we wszystkich ważniejszych wydarzeniach ogólnopolskich, diecezjalnych, dekanalnych i parafialnych.  W dniu 19 01 2005 r. podczas uroczystej Eucharystii sprawowanej w kolegiacie bieckiej na rozpoczęcie Roku Eucharystycznego. W dniu 19 VI 2005 r. w Krajowym Kongresie Eucharystycznym w Warszawie połączonym z beatyfikacją Sług Bożych; ks. Władysława Findysza, ks. Bronisława Markiewicza i ks. Ignacego Kłopotowskiego. We wrześniu 2005 r. w Nowym Żmigrodzie podczas  uroczystościach dziękczynnych za beatyfikację ks. Władysława Findysza. W 2007 r. w sesji naukowej a następnie we Mszy św. pod przewodnictwem ks. biskupa Kazimierza Górnego, z okazji 10 rocznicy kanonizacji św. Jadwigi Królowej.

Praca katechetyczna i kaznodziejska

W parafii Bożego Ciała katechizacja odbywała się w kilku szkołach. W Liceum Ogólnokształcącym im Stanisława Wyspiańskiego Bieczu i Szkołach Podstawowych w Bieczu, Strzeszynie i Korczynie oraz w Gimnazjum w Bieczu i Strzeszynie. W omawianym czasie w tych szkołach  katechizowali: ks. Władysław Kret, ks. Zbigniew Pałka, ks. Krzysztof Szopa, ks. Ryszard Hawryluk, ks. Krzysztof Rusznica, ks. Piotr Kura, ks. Marcin Borowicz i ks. Grzegorz Czeluśniak. W katechizacji pomagały Siostry zakonne oraz katechetki i katecheci; s. Alina Krawczyk, Alicja Dykas, Alina Klesyk i Gustaw Janas.

Uczący religii oprócz realizacji programu nauczania przygotowywali dzieci do pierwszej spowiedzi i komunii świętej a młodzież do sakramentu bierzmowania. Uczestniczyli też w przygotowywaniu różnych okolicznościowych akademii, przedstawień oraz jasełek. Prowadzili w Bieczu i Strzeszynie zespoły śpiewacze oraz przez kilka lat przygotowywali w trzecią niedzielę miesiąca Mszę św. dla dzieci i młodzieży. Wszyscy aktywnie uczestniczyli w rekolekcjach świętych szkolnych i zamkniętych, pielgrzymkach oraz w prowadzeniu grup dzieci i młodzieży w szkołach oraz przy parafii.

Oprócz udzielania sakramentów świętych i prowadzenia nauki religii pracujący w parafii kapłani angażowali się w głoszenie Słowa Bożego. Zapraszani wygłaszali również kazania odpustowe w parafiach dekanatu bieckiego oraz poza nim. Oprócz kaznodziejstwa uczestniczyli każdego roku w kapłańskich rekolekcjach św., adwentowych i wielkopostnych dniach skupienia oraz dniach świętości kapłańskiej. Wierni parafii Bożego Ciała przeżywali natomiast rekolekcje parafialne i szkolne oraz misje św.. Rekolekcje przeprowadzane były raz w roku w okresie Wielkiego Postu a wygłaszali je zapraszani kapłani, co obrazuje poniższa tabela.

Rok Szkolne Parafialne Misje i renowacja
2001 Ks. A. Garbarz
2002 Ks. J. Mandziuk Ks. J. Mandziuk
2003 Ks. D. Drozd O. W. Madej
2004 Ks. A. Tomczyk Ks. E. Baran
2005 Ks. P. Kopeć, ks. J. Pasela Ks. S. Zych
2006 Ks. A. Sroka Ks. E. Baran
2007 Ks. M. Józefowicz Ks. E. Baran
2008 Ks. G. Guzior Ks. G. Guzior
2009 O. Adam Kotula O. A. Kotula
2010 Ks. M. Winiarski O. J. Trojanowicz
2011 Ks. P. Drąg

W celu szerzenia kultu św. Jadwigi Królowej ks. proboszcz wygłosił również kilka serii rekolekcji świętych w oparciu o jej życiorys i duchowość, co również przedstawia tabela.

Rok                       Parafia
2006  Węgliniec Stary k/ Zgorzelca Ołpiny
2007  Siennów Rzeszów św. Jadwigi Królowej Rzeszów Św. Trójcy
2008  Glinik Polski k/ JasłaKryg Hyżne k/ Tyczyna Pstrągowa
2009 Gorlice św. Jadwigi Królowej,Łukawiec k/ Rzeszowa
2010 Nowotaniec
2011 Rzeszów Narodzenia NMP
Udział ks. prof. Józefa Mandziuka w życiu parafii Bożego Ciała w Bieczu

Ks. prof. dr hab. Józef Mandziuk zawsze w swoim życiu kapłańskim i profesorskim udzielał się wszechstronnie tam, gdzie mógł służyć swoją osobą. Posługę taką bardzo chętnie spełniał również na rzecz wspólnoty parafii Bożego Ciała w Bieczu oraz kapłanów w niej pracujących. W 2001 r. wygłosił na wszystkich mszach niedzielnych homilię o Słudze Bożym ks. kardynale Stefanie Wyszyńskim. W następnym roku wygłosił rekolekcje święte, które ze względu na treść i ekspresyjny przekaz słowny zapadły głęboko w serca i umysły słuchaczy. W grudniu 2003 r. w Warszawie jako Promotor uczestniczył w obronie pracy doktorskiej ks. Władysława Kreta „Dzieje parafii św. Wojciecha i Stanisława w Rzeszowie w latach 1949-1989”. W 2003 r. wziął udział w sesji popularno naukowej w kolegiacie, gdzie wygłosił referat. W tym też roku interesując się sprawami rewitalizacji szpitala św. Jadwigi zaproponował, aby na UKSW w Warszawie, pod jego kierunkiem powstała praca magisterska o tym obiekcie. Praca autorstwa Renaty Janiny Huszcza „ Dzieje królewskiego szpitala pw. Ducha Świętego w Bieczu” została obroniona w 2006 r.. W 2004 r. uczestniczył w sesji naukowej poświęconej św. Jadwidze Królowej, gdzie wygłosił referat „ Dobroczynność chrześcijańska w Polsce epoki średniowiecza”. Dzień później podczas Mszy św. z udziałem Kanoników Kapituły bieckiej i wiernych wygłosił homilię. W tym też samym roku w uroczystość odpustową Bożego Ciała przewodniczył Mszy św. koncelebrowanej na Rynku miasta i wygłosił kazanie a następnie uczestniczył w procesji ulicami parafii św. Anny. W 2004 r. zachęcił do podjęcia studiów doktoranckich i pisania dysertacji na tematy związane z Bieczem dwóch wikariuszy bieckich ks. Zbigniewa Pałkę i ks. Krzysztofa Szopę. Po odbyciu kilku lat studiów i napisaniu pracy obydwaj ci kapłani w 2007 r. uzyskali stopnie doktorskie na UKSW w Warszawie; ks. dr. Zbigniew Pałka „ Kaznodziejstwo w parafii farnej w Bieczu na przełomie XIX i XX wieku ( Studium historyczno – pastoralne )” i ks. dr. Krzysztof Szopa „ Dzieje parafii Bożego Ciała w Bieczu w latach 1805-1925”. Swoich doktorów wprowadzał też w świat nauki poprzez zachętę do udziału w corocznych zjazdach historyków Kościoła katolickiego w Polsce. Dzięki temu przebywali oni razem z Profesorem na takich spotkaniach w Olsztynie w 2005r., Koszalinie w 2006r., Gietrzwałdzie w 2007r., Legnicy w 2008, Krakowie w 2009, Bieczu w 2010 r. oraz w Wadowice w  2011r.. W 2006 r. uczestniczył w uroczystościach sprowadzenia do Biecza relikwii św. Jadwigi Królowej. W 2008 r. ks. prof. Józef Mandziuk wygłosił kazania na wszystkich Mszach św. niedzielnych podczas których zachęcał do kupna wydrukowanych prac doktorskich ks. Zbigiewa Pałki i ks. Krzysztofa Szopy. W 2008 r. ks. Profesor przewodniczył Mszy św. i wygłosił homilię a po jej zakończeniu poświęcił odrestaurowany staraniem finansowym swoich trzech doktorów ołtarz św. Jana Kantego.. W 2009 r. wygłosił z okazji uroczystości Matki Boskiej Zielnej. Jego ogromną zasługą jest promowanie miasta Biecza w Polsce za co należą mu się słowa najwyższego uznania.

 


[1] Czynię to dla ks. prof. Józefa Mandziuka, który przez cały ten czas żywo interesował się przywracaniem świątyni dawnego splendoru , rewitalizacją szpitala Św. Ducha oraz parafialnymi sprawami duszpasterskimi, w których  miał również swój udział.

[2] A. L a s k o w s k i, Biecki szpital Św. Ducha w kontekście ruchu budowlanego w Bieczu i budownictwa szpitalnego Małopolski. Teki Krakowskie III/1996. Kraków 1996, s. 185.

Fara w Bieczu

Szanowni Państwo!

Kościół parafialny (farnym zwany) Bożego Ciała w Bieczu, wraz z jego świętymi Patronami Piotrem i Pawłem – Apostołami, jest jedną z najlepiej zachowanych, późnogotyckich budowli sakralnych w Polsce. Pobożni chrześcijanie żyjący w minionych wiekach autentyczną wiarą w Boga, troszczyli się, aby Dom Boży był najpiękniejszą i bogato wyposażoną świątynią w mieście. Byli przekonani, że pod postacią chleba w tabernakulum mieszka żywy, Osobowy Bóg, który roztacza nad nimi swoją opiekę oraz udziela wielorakich łask, potrzebnych dla życia duszy i ciała. To przekonanie wpływało na ich nieustanną troskę o wspaniałe i bogate wyposażenie wnętrza kościoła. Czynili to w zgodzie z duchem czasu oraz następującymi po sobie kierunkami sztuki – gotyckim, renesansem i barokiem. Wszystkie wykonane w tym czasie sprzęty kościelne uważane są dzisiaj za dzieła sztuki, ale musimy pamiętać, że kiedyś wykonywane były przede wszystkim dla Boga i z miłości do Niego. Dlatego inwencja i kunszt autorów oraz rzemieślników wywołują w nas, po dzień dzisiejszy, tak wzniosłe duchowo estetycznie przeżycia. Piękno Domu Bożego  przenosi nas w sferę nadprzyrodzonego życia Bożego i potęguje w nas uczucia wiary, nadziei i miłości do Niego. Bliskość życia z Bogiem, owocuje w konsekwencji dobrym życiem rodzinnym i zawodowym oraz zapewnia pomyślność mieszkańcom Biecza i okolicznych wiosek. Sprawia to, że z ogromnym zaangażowaniem i pietyzmem chroniony był i jest dla przyszłych pokoleń budynek świątyni i jego wyposażenie. Niestety brak środków finansowych, sprawia, że konserwacja, finansowana finansowanych głównie przez osoby duchowne i świeckie, postępuje bardzo wolno i prowadzona jest na wybranych elementach wyposażenia wnętrza. Na swój czas czeka renowacja zewnętrznej elewacji świątyni.

Wydaniem w roku kapłańskim tego albumu pragniemy podziękować Bogu za wszystkich kapłanów, którzy w tej świątyni pracowali, modlili się, sprawowali Liturgię, udzielali sakramentów świętych oraz prowadzili siebie i parafian do Boga. Dziękczynieniem obejmujemy również wszystkich księży  przeżywających w tym roku jubileusz kapłaństwa, a szczególnie Pasterza naszej diecezji rzeszowskiej. Chcemy również zachować we wdzięcznej pamięci wszystkich, którzy dawniej i dziś z własnych środków finansowych utrzymują i dbają o właściwy wygląd tego wyjątkowo pięknego Domu Bożego. Niech w słowie oraz w fotografii przemówi do nas wiara katolików minionych wieków i pobudzi nas do autentycznego życia z Bogiem na co dzień.

Ks. dr Władysław Kret – proboszcz

Zarys historii miasta i parafii w Bieczu

Dzisiejszy Biecz, małe i urocze podkarpackie miasteczko, w minionych wiekach było znanym grodem królewskim, stojącym na straży południowo wschodniej granicy naszego państwa. Miasto posiada niezwykle bogatą historię, uwiecznioną w licznych wydarzeniach i osobach. Wśród zachowanych pomników minionych wieków znajdują się: szpital Świętego Ducha, wieża ratuszowa, kościół i klasztor Braci Mniejszych Franciszkanów, zwanych Reformatami, oraz najcenniejszy obiekt – kościół farny.  Wielkimi wydarzeniami dla grodu były pobyty w nim wielu królów z dynastii Piastów i Jagiellonów, a szczególnie wspominanej do dnia dzisiejszego św. Jadwigi, Pani Wawelskiej. W tym mieście urodził się Marcin Kromer, historyk, geograf, dyplomata, pisarz i biskup oraz wiele innych wybitnych osób – pisarzy, malarzy i artystów, jak też rzemieślników pracujących w cechach.

Historia miasta

Początki miasta tworzyło kilka, gospodarczo ze sobą powiązanych,  ośrodków osadniczych. W jednym z nich, najlepiej zorganizowanym, już w wieku X-XI funkcjonowała osada, z drewnianym grodem oraz świątynią, a mieszkańcy trudnili się rolnictwem i rzemiosłem. W drugiej połowie XII funkcjonował tam ośrodek kasztelański, pełniący funkcję militarną, administracyjną i sądowniczą. Na miejscu drewnianego budynku grodowego wzniesiono w XIV w. murowany zamek.

Gdy po 1230 r. na ziemiach polskich rozpoczęła się na większą skalę  kolonizacja niemiecka zaistniała potrzeba budowy miasta na nowym miejscu. Zostało ono ulokowane na pobliskim wzgórzu o stromym południowym i wschodnim zboczu, które zapewniały miastu odpowiednią obronę. Wznosiło się ono nad doliną rzeki Ropy. Prawa miejskie otrzymał Biecz prawdopodobnie w 1257 r., za panowania Bolesława Wstydliwego, który rozpoczął pierwszą, wielką urbanizację Małopolski. Gród został otoczony ziemno – drewnianymi wałami; w centralnej jego części usytuowany został rynek a ulice przebiegały jego południową i północną częścią. Zabudowania domostw były początkowo drewniane i nie podpiwniczone. W zachodniej części miasta wzniesiono też drewniany kościół.

Mając na uwadze dalszy rozwój miasta, król Kazimierz Wielki w 1363 r., nadał mu wtórną lokację na korzystniejszym prawie, tzw. magdeburskim. Akt ten spowodował dalszą urbanizację miasta wyrażoną w budowie ceglanego ciągu jego obwarowań, wraz z basztami, bramami oraz barbakanem. Wzniesiono również kilka okazałych, murowanych, budynków mieszczańskich. W mieście zaczęły  funkcjonować ważne urzędy – sądy królewskie, ziemskie i grodzkie. Biecz posiadał też, jako jedno z nielicznych miast, prawo miecza, a co za tym idzie zatrudniał kata, który wymierzał łamiącym prawo „świętą sprawiedliwość”. W drugiej połowie XIV w. miasto było już dobrze ufortyfikowane i coraz zamożniejsze, o czym w znacznym stopniu zadecydował trakt handlowy z Bardejowa do Krakowa. W kolejnych wiekach, dzięki przywilejom królewskim i korzystnej koniunkturze handlowej, miasto i jego mieszkańcy bogacili się a miasto zyskiwało nowe obiekty, m.in.: murowaną świątynę wraz z jej bogatym wyposażeniem, ratusz ze wspaniałą wieżą, kościół i klasztor oraz domy mieszczańskie i inne obiekty użyteczności publicznej. Korzystny rozwój miasta został powstrzymany przy końcu XVII w., w wyniku splotu różnych czynników społeczno – ekonomicznych, a następnie rozbiorów Polski. Miasto stało się własnością prywatną i już nigdy nie powróciło do dawnej, królewskiej, świetności. Chwilowe jeszcze ożywienie, związane z wydobywaniem ropy naftowej, nastąpiło jeszcze pod koniec XIX w., ale zostało powstrzymane dwoma następującymi po sobie, w krótkim czasie, wojnami światowymi. Obowiązujący, po zakończeniu II wojny światowej w 1945 r. system komunistyczny również nie pozwolił na ożywienie gospodarcze miasta. Wielkie zmiany społeczno polityczne dokonane w 1989 r., także nie poprawiły sytuacji miasta i jej mieszkańców, głównie na skutek upadku zakładów pracy i bezrobocia.

Mimo splotu tak wielu, niekorzystnie po sobie następujących okoliczności, miasto Biecz, perełka Podkarpacia, ciągle czeka na swoją kolejną szansę stania się znaczącym miastem w Rzeczpospolitej Polskiej.

Zarys historii życia parafialnego w Polsce

Polska, po przyjęciu chrztu świętego przez Mieszka I w 966 r., rozpoczęła nowy czas swojego rozwoju cywilizacyjnego, społecznego, religijnego i kulturalnego. Przyjęcie chrześcijaństwa wzmocniło jedność państwa w sprawach wewnętrznych oraz międzynarodowych. Państwo polskie jednoczyło się wokół jednego kultu, zrywając tym samym z separatyzmem plemiennym. Nie obyło się to jednak bez trudności i kłopotów, a krew męczeńska misjonarzy płynęła obficie. Mimo wszystko Kościół Powszechny wszedł do Polski z całym swoim wielowiekowym dorobkiem i doświadczeniem.

Pod koniec dziesiątego stulecia państwo polskie obejmowało obszar 250 tys. km², na terenie którego zamieszkiwało 1 125 tys. osób. Na ziemie polskie przeniesiona została organizacja życia kościelnego. Pierwszorzędną rolę w niej ogrywały diecezje i metropolie, wraz z opactwami, klasztorami i parafiami. Zanim powstały parafie, w dzisiejszym tego słowa znaczeniu, funkcje duszpasterskie spełniały wyłącznie katedry biskupie. W miarę powiększania się liczba chrześcijan biskupi powierzali pełnienie funkcji duszpasterskich również kościołom grodowym, targowym, klasztornym oraz możnowładczym na wioskach. Tworzone stopniowo parafie nie miały początkowo ściśle określonych granic a świątynie służyły wiernym do odprawiania Mszy św. niedzielnej, udzielania sakramentów świętych, w tym szczególnie chrztu świętego, grzebania umarłych, błogosławienia matek po porodzie itp.

Utworzona w 1000 r. diecezja krakowska, na terenie której leżał Biecz, początkowo obejmowała obszar 55 tys. km². Na jej terenie  zamieszkiwało ok. 250 tys. osób. W XII w. nastąpiło znaczne ożywienie osadnictwa, a co za tym idzie również i życia parafialnego. W drugiej połowie XII w. sieć parafialna coraz bardziej przenikała w struktury miast i wiosek. Pod koniec tego wieku w diecezji krakowskiej było 177 kościołów posiadających uprawnienia parafialne. Czasy panowania króla Kazimierza Wielkiego przyczyniły się do dalszej rozbudowy sieci parafialnej w Polsce. Spowodowane to było inwencją osadniczą króla, której towarzyszyło budowanie nowych kościołów oraz zapewnianie im podstaw funkcjonowania. Królowi pomagali w tym aktywnie możnowładcy, rycerstwo i duchowieństwo. Dzięki temu nieustannie wzrastała liczba parafii. Diecezja krakowskiej w 1325 r. posiadała ich 467, a w 1373 r. już ponad 600. W latach czterdziestych XIV w. liczba ludności zamieszkałej w tej diecezji wynosiła ok. 367 tys. osób.

Parafia w Bieczu

Rola grodów w państwie polskim od samego początku była bardzo ważna. Oprócz znaczenia administracyjno – politycznego posiadały one również znaczenie religijne. Początek parafialnego w Bieczu związany był z drewnianą świątynią grodową p w. św. Piotra, wzniesioną na tzw. Górze Zamkowej. Osoba św. Piotra była wyrazem łączności kościoła ze Stolicą Apostolską.  Świątynia  służyła przede wszystkim do sprawowania Mszy św. oraz udzielania sakramentu chrztu świętego. W Roczniku Świętokrzyskim pod datą 1079 r. znajduje się wpis o istnieniu parafii w Bieczu i chodzi z pewnością  o ten kościół chrzcielny. Dopiero w kolejnych latach uzyskał on status kościoła parafialnego. Służył wiernym przez wiele lat, by potem stać się kościołem filialnym fary bieckiej a na końcu kaplicą cmentarną.

Kolejna świątynia, również drewniana, powstała w wyniku nowej lokalizacji miasta w zachodniej jego części, od dzisiejszej Kolegiaty. Budowę obecnie istniejącego kościoła murowanego tradycja łączy z datą 1303 r. i osobą biskupa krakowskiego Jana  Muskaty, do którego dóbr biskupich w tym czasie Biecz należał. Wzniesiona świątynia otrzymała tytuł Bożego Ciała. W 1264 r. papież Urban IV ogłosił bowiem święto Bożego Ciała, a w 1311 r. papież Klemens V wydał nakaz obchodzenia tego święta w całym kościele Powszechnym. W Polsce przepisy odnośnie tego święta wydawane były już od 1248 r., ale dopiero na synodzie krakowskim w 1320 r. bp Nanker nakazał obchodzić go uroczyście wraz z procesją eucharystyczną.

Kościół, budowany był w trzech etapach. Najpierw zbudowane zostało  prezbiterium, następnie nawa główna oraz nawy boczne a na końcu kaplice. Przy świątyni koncentrowało się życie religijne mieszkańców. Na początku XIV w. w Bieczu działała już dobrze zorganizowana parafia o czym świadczy zapis w Księdze świętopietrza pod datą 1326 r. Ponieważ świętopietrze pobierano nawet po kilkudziesięciu latach od ufundowania kościoła należy przypuszczać, że parafia w Bieczu była dobrze zorganizowana już w ok. 1300 r. Imię pierwszego proboszcza, Rudolfa kronika parafialna wymienia w 1326 r. W latach 1325-1358 parafia Biecz jest wielokrotnie odnotowana w aktach kościelnych. Ok. 1340 r. parafia Biecz należała do dekanatu Zręcin i liczyła 705 parafian. Król Kazimierz Wielki nadał miastu liczne przywileje, m.in. doroczny, siedmio dniowy jarmark ku czci świętych Piotra i Pawła, patronów miasta Biecza. Z końca XIV wieku pochodzi również wzmianka w bieckiej księdze sądowej mówiąca o przekazaniu w 1398 r. przez mieszkankę Biecza pewnej kwoty pieniędzy na dzwonnicę kościoła. Natomiast na najstarszym dzwonie Urban widnieje data 1382 r..

W 1519 r. bp Jan Konarski włączył średniowieczną parafię św. Piotra do nowej parafii pw. Bożego Ciała i od tego czasu wezwanie kościoła brzmiało: Bożego Ciała i świętych Apostołów Piotra i Pawła. Konsekracja kościoła odbyła się w 1588 r. a prawno liturgiczny akt nadania kościołowi podwójnego wezwania w 1595 r. W 1598 r. przy parafii Bożego Ciała bp Jerzy Radziwił erygował kolegium mansjonarzy, a świątynię podniósł do rangi kolegiaty. W 1772 r. bp Franciszek Podkański utworzył przy niej prałaturę – scholasterię. W 1999 r. ordynariusz diecezji rzeszowskiej, bp Kazimierz Górny, przywrócił tej świątyni nazwę kolegiaty, a każdorazowemu jej proboszczowi tytuł prepozyta. W tym samym roku erygował  parafię klasztorną, pw. św. Anny, która została wydzielona z parafii Bożego Ciała. W 2004 r. ustanowił przy kolegiacie Kapitułę Kanonicką.

Architektura świątyni

Kościół w Bieczu jest budowlą składającą się z głównego korpusu, naw bocznych i kaplic, niższego i węższego prezbiterium oraz z zakrystii i skarbca. Korpus świątyni pokryty jest dwuspadowym dachem z wieżyczką, zakończoną kopułą. Prezbiterium nakryte jest osobnym, dwuspadowym dachem, a absyda nakryta jest dachem trójpołaciowym. Zakrystia, skarbiec oraz boczne kaplice posiadają wspólny dach, pulpitowy. Długość kościoła, bez szkarp, wynosi 48,80 m., a szerokość fasady 28,40 m.. Długość naw wynosi 27,60 m., a szerokość, wraz z kaplicami; od zachodu 18,40 m., a od wschodu 19,40 m.. Wysokość szczytu zachodniego, aż do nasady najwyższej sterczyny, wynosi 32,30 m..  Prezbiterium jest długie na 18,80 m. i szerokie, przy ścianie tęczowej, na 10,40m. oraz przy ołtarzu na 10,84 m.. Największa wysokość to 15,50 m..

Świątynia zbudowana jest z cegły oraz ciosów kamiennych, występujących w zasadniczych częściach konstrukcyjnych. Zewnętrzne ściany prezbiterium i jego przypory oraz wschodnia ściana zakrystii ozdobione są wzorami geometrycznymi z ciemniejszej cegły, zendrówki. We wnętrzu świątyni kamień użyto do wzniesienia filarów, arkad, żeber, wsporników i portali a na zewnątrz cokołów, gzymsów, glifów oraz lasek okiennych.

Rzut korpusu świątyni wraz z kaplicami zbliżony jest do kwadratu. Bez kaplic rzut świątyni zbliżony jest do prostokąta, a w rzeczywistości do trapezu. Wejścia do naw od strony północnej i południowej, a także z zachodu i z nawy do prezbiterium, tworzą krzyż grecki. Nawy boczne są połową szerokości nawy głównej. Wydłużone prezbiterium jest trochę szersze od nawy głównej i zakończone poligonalną absydą. Do północnej ściany prezbiterium dostawiona jest zakrystia z przedsionkiem. Fasada świątyni nie posiada przedsionka. Ściana północna i południowa podzielona jest symetrycznie rozłożonymi otworami okiennymi.

Elewacja kościoła

Elewacja zachodnia fasady świątyni, jest jednokondygnacyjna, rozczłonkowana na trzy osie dwoma szkarpami, potraktowanymi uskokowo, sięgającymi do korony murów magistralnych. W osi środkowej mieści się ostrołukowy portal kamienny. Nad nim znajduje się duży prostokątny otwór okienny, zamknięty łukiem okrągłym i pełnym laskowaniem, podzielonym na cztery pola. Fasada zwieńczona jest trójkątnym, schodkowym szczytem podzielonym wąskimi, pionowymi laskami zakończonymi kamiennymi fialami, stojącymi na blankowych sterczynach.

Elewacja południowa kościoła jest pięcioosiowa, dwukondygnacyjna. Osie wyznaczają cztery szkarpy, z których każda podzielona jest otworem okiennym, z zaznaczonym łukiem ostrym. Otwory okienne w ścianach nawy są węższe, od otworów w ścianach kaplic, ale wszystkie zakończone są łukiem ostrym. Otworów okiennych nie wypełniają maswerki. Kondygnację pierwszą tej elewacji tworzą kaplice połączone wspólną ścianą i dachem. W osi środkowej mieści się otwór drzwiowy, będący bocznym wejściem do nawy kościoła. Portal w elewacji południowej ma profilowane obramienie kamienne i zamknięty jest łukiem prostym. W prezbiterium, od strony południowej, znajduje się późnogotycki portal schodkowy, dwuuskokowy o wykroju ostrołukowym. Posiada podwójne laskowanie zaczynające się od ¼ wysokości, ze śmigami i ściętymi, uskokowymi cokolikami oraz z niewielkimi rozetkami w przyłuczkach. Miejsce na drzwi jest zamurowane.

Wschodnia ściana szczytowa korpusu jest zakończona blankami, rozczłonkowanymi blendami, bez lasek. Sterczyny wieńczy jednospadowy, kamienny daszek. Na kalenicy dachu znajduje się ośmioboczna wieżyczka z sygnaturą. Wieżyczka zakończona jest hełmem i arkadową latarnią i krzyżem. Do korpusu wschodniej części nawy przylega prezbiterium.

Ściana wschodnia prezbiterium jest trójboczna, trójosiowa, podzielona w osi środkowej wydłużonym otworem okiennym, zamkniętym ostrołukowo i zamurowanym. W górnej części każdej osi widnieje prostokątny, niewielki otwór. Ściany prezbiterium, łącznie z przyporami, obiega kapnikowy gzyms. Elewację wschodnią zdobi motyw kratownicy i pionowych, zygzakowatych, wzorów wykonanych z ciemnej cegły zendrówki, w dekoracyjnym układzie główkowym. Elewacja wschodnia zakrystii mieści, pod gzymsem, dwa prostokątne otwory okienne. Nad gzymsem jedno, ostrołukowe okno, oświetlające oratorium. Ścianę szczytową rozczłonkowują trzy blendy.

Elewacja północna kościoła jest pięcioosiowa i dwukondygnacyjna. Kondygnację dolną rozdzielają trzy, ostrołukowe otwory okienne oraz jeden zamurowany. Znajduje się również kamienny, półkoliście zamknięty portal wejściowy, a nad nim prostokątna nisza, kamiennie obramowana profilowanymi węgarami. Drugą kondygnację rozdzielają trzy, ostrołukowo zamknięte otwory okienne. Zewnętrzne osie wypełniają gładkie ściany. Uskokowe przypory, z kamiennymi kapnikami podkreślają osie świątyni. Mury obu kondygnacji kończy profilowany, kamienny gzyms. Wątek muru ścian ozdobiony jest zendrówką.

Wnętrze świątyni

Wnętrze kolegiaty bieckiej tworzą; nawa główna i boczne, kaplice, prezbiterium, zakrystia, oratorium oraz skarbiec. Sklepienie nawy głównej jest sieciowe, a w nawach bocznych i kruchtach krzyżowo – żebrowe. W kaplicach znajduje się sklepienie gwiaździste, przy czym w jednej z nich zastosowano rzadko spotykany motyw „oka”.

Prezbiterium nakryte jest sklepieniem kolebkowym, ostrołukowym z lunetami, dodatkowo ozdobiony siecią żeberek. Zakrystia i oratorium przykryte jest sklepieniem krzyżowo – żebrowym, a w skarbcu półkolistą kolebką.

Nawy boczne kościoła tworzą pięcioprzęsłowe, wydłużone hale, otoczone kaplicami. Oś podłużna przebiega środkiem, od wejścia głównego, w elewacji zachodniej, do trójbocznie zamkniętej ściany prezbiterium, w części wschodniej. Oś poprzeczna przebiega przez środkowe przęsło nawy i zaakcentowana jest dwoma bocznymi wejściami.

Trzy nawy, jednakowej wysokości, oddzielone są od siebie czterema parami ośmiobocznych, kamiennych filarów, złączonych wzdłużnie ostrołukowymi arkadami. Filary świątyni, podtrzymujące sklepienie posadowione są na niskich, profilowanych bazach i wydatnych cokołach mających kwadratowe podstawy oraz profilowane narożniki.

Z naw bocznych prowadzą wejścia do kaplic i przedsionków. Wejścia do kaplic ujęte są arkadami o różnej szerokości, zamknięte ostrołukowo i wykonane z ciosów kamiennych. Do przedsionków prowadzą węższe wejścia. Z osiami arkad współgrają niskie, ostrołukowo zamknięte okna kaplic. Pod nawami i pod prezbiterium znajdują się, przesklepione kolebkowo, krypty grobowe.

Polichromia świątyni

Fara w Bieczu posiada polichromie jedynie w prezbiterium, które ma kształt prostokąta z absydą, na rzucie trzech boków ośmioboku. Jest nakryte sklepieniem o przekroju półkolistym i z lunetami. Całość pokryta jest siatką kamiennych żeber o profilowaniu wklęsłym. Żebra te podparte są u ścian wspornikami, pod którymi znajdują się, wykute w kamieniu, tarcze. Na wspornikach ściany południowej umieszczony jest herb miasta, a na drugiej gmerk architekta. Na ścianie północnej znajduje się herb Odrowąż. Zworniki sklepienia ozdobione są rzeźbionymi tarczami, na których znajdują się litera B, herb Szreniawa oraz Odrowąż.

Na siatce sklepienia wyróżniają się trzy ciągi czworoboków, zbliżonych do kwadratu. Obok nich żebra wydzielają kilka typów pól, takich jak podłużne sześcioboki, nieregularne czworoboki oraz trójkąty sferyczne, odpowiadające lunetom. W czworobokach, środkowego ciągu, rozmieszczone zostały symbole eucharystyczne; Baranek, inicjały IHS ze znakami alfa i omega oraz napisem „Ego sum”, biały Pelikan. Nad głównym ołtarzem znajduje się wizerunek Matki Boskiej Częstochowskiej w otoczeniu promieni z napisem „Panno święta co Jasnej bronisz Częstochowy”. Czworoboki, bocznych ciągów, wypełnione są białymi orłami z kotwicami, w otoczeniu ornamentu roślinnego. W sześciobokach znajdują się, powtarzające się postacie cherubinów.

Na spływach sklepień, wpisane w formę trójkąta, ukazane są postacie historyczne, w towarzystwie aniołów. Po północnej stronie sklepienia prezbiterium, zaczynając od łuku tęczowego, znajdują się: św. Kinga i Bolesław Wstydliwy; Ludwik Węgierski i Kazimierz Wielki; św. Jadwiga i Władysław Jagiełło oraz Zofia Holszańska wraz z aniołem. Po stronie południowej natomiast; bp Marcin Kromer i Zygmunt Stary; Zygmunt August i Bona; Jan Olbracht i Kazimierz Jagiellończyk; Władysław Warneńczyk wraz z aniołem.

W absydzie prezbiterium ukazane są postacie związane z restauracją świątyni w początkach XX w. Po lewej stronie ołtarza: Sławomir Odrzywolski – architekt, ks. Leon Pastor – proboszcz i Włodzimierz Tetmajer – malarz, twórca polichromii. Po drugiej stronie: Stanisław Ryznar – wójt Strzeszyna, Paweł Wójcikiewicz – burmistrz Biecza, bp Józef, Sebastian Pelczar – ordynariusz diecezji przemyskiej oraz Stanisław Siemiński – kolator kościoła.

Ściany boczne prezbiterium pokryte są motywem równoramiennych krzyży, umieszczonych na seledynowym tle. Na ścianie północnej, obok łuku tęczowego, pokazana jest, na tle olbrzymiej pajęczyny, postać grającego na harfie króla Dawida. Malowidło otacza inskrypcja: „Anni nostri sicut aranea miditabuntur”. Poniżej niej znajduje się dwuczęściowa szarfa z napisem: „Mille anni ante oculos tuos sicut dies hesterna guae praerterivit”.

W górnej, północnej, części prezbiterium znajdują się cztery medaliony. Trzy z nich dotyczą cnót boskich. Pierwsza – Miłość – ukazuje serce z podpisem „Caritas”. Druga – Nadzieja – zawiera się w kotwicy opatrzonej popisem „Spes”. Trzecia – Wiara – przedstawiona jest w formie krzyża z napisem „Fides”. Wszystkim towarzyszy maksyma „Nunc Manent Autem Tria Haec”. Czwarty medalion ukazuje mitrę biskupią.

Estetyka i wątki tematyczne polichromii

Polichromia utrzymana jest w konwencji romantyzmu i secesji. Mocny, czarny kontur obrysowuje sylwetki wydobyte za pomocą kilku kolorów, głównie czerwonego i niebieskiego. Postacie malowane są bardzo realistycznie, z zastosowaniem światłocienia, oddając wiernie ich wygląd, wyraz psychiczny oraz dynamikę ruchów. O tożsamości poszczególnych postaci decydują atrybuty i insygnia oraz stroje. O stylu secesyjnym świadczy dekoracyjność, czyli giętkie i wijące się linie zdobione motywami roślinnymi, a także płaszczyznowo kładzione prawie czyste kolory. Cechy malarstwa romantycznego określa natomiast tematyka historyczna, bogaty koloryt, kontrastowy światłocień i dynamizowanie kompozycji.

W polichromii wyróżniają  się dwa wątki tematyczne; historyczno- patriotyczny i religijny. Pierwszy z nich to przedstawienie czternastu wybitnych postaci z historii Polski, związanych bezpośrednio z bardzo bogatą historią Biecza. Większość z nich została ukazana z wiernym oddaniem strojów danej epoki oraz zachowanymi przekazami ikonograficznymi. Powiązanie historii Polski z historią lokalną, wspierają dodatkowo symbole patriotyczne w formie orłów polskich oraz herbów miast  Krakowa i Wilna.

Wątek religijny dotyczy przede wszystkim tytułu świątyni, poświęconej Bożemu Ciału. Tworzą je symbole eucharystyczne, cnót boskich wraz z cytatami Pisma św.. Całość dopełniają cherubini i aniołowie.

Wyposażenie wnętrza świątyni

Na bardzo bogaty wystrój wnętrza kościoła składają się sprzęty  pochodzące z epoki gotyku, renesansu i baroku.

Prezbiterium

W prezbiterium znajduje się ołtarz główny, późnorenesansowy z 1604 r., z elementami późnogotyckimi, pochodzącymi z wcześniejszego ołtarza. Jest on pięcioosiowy, jednokondygnacyjny z wysokim cokołem, w którym znajdują się dwie bramki a zakończony jest dwukondygnacyjnym szczytem. W polu środkowym retabulum obraz „Opłakiwania Chrystusa” z XVI w. autorstwa prawdopodobnie malarza włoskiego Marcello Venustiniego, zaprzyjaźnionego z Michałem Aniołem. Jest to jeden z piękniejszych obrazów włoskich jakie znajdują się w polskich kościołach. Środek kompozycji stanowi ciało Chrystusa zdjęte po śmierci z krzyża, opłakiwanie przez grupę sześciu osób. W postaci Józefa z Arymatei przedstawiony został Michał Anioł. W głębi obrazu widać pagórkowaty krajobraz, częściowo zalesiony. Po bokach obrazu, we wnękach rzeźby św. Piotra i św. Pawła oraz czterech ewangelistów. Niżej płaskorzeźby przedstawiające chrzest Jezusa w Jordanie, Ostatnią Wieczerzę, ofiarę Melchizedeka, ofiarę Abrahama. Na drzwiczkach cokołu malowane sceny: zwiastowania, zmartwychwstania, Bożego Narodzenia i wniebowstąpienie. W szczycie, w polu środkowym, płaskorzeźby zaśnięcia i koronacji Najświętszej Maryi Panny oraz rzeźby: Mojżesza, Dawida, czterech Doktorów Kościoła – Grzegorz Wielkiego, Ambrożego, Augustyna i Hieronima, oraz świętych – Wojciecha, Stanisława, Floriana, Wacława, Szczepana, Wawrzyńca i Michała Archanioła.

Na mensie ołtarza znajduje się sześć świeczników, z których jeden jest późnogotycki. Przed ołtarzem głównym ustawione są dwa świeczniki. Pierwszy z nich pochodzi z pierwszej połowy XVIII w. a na podstawie drugiego umieszczony jest krzyż.

Z lewej strony, na bocznej ścianie prezbiterium, ustawiony jest wczesnobarokowy ołtarz z XVII w., poświęcony dogmatowi Niepokalanego Poczęciu Najświętszej Maryi Panny. Składa się z ażurowego rzeźbionego retabulum z mensą. Górną część tworzy szeroka, ozdobna rama w kształcie serca, opleciona zwojami winorośli, wyrastającej z rzeźbionej postaci Jessego, leżącego na sarkofagu. Po bokach Jessego znajdują się rzeźby dwóch aniołów, natomiast wśród splotów winorośli umieszczone są półpostacie przodków Maryi a wśród nich rzeźba błogosławiącego Boga Ojca. W ramie ołtarzowej umieszczony jest obraz Maryi Niepokalanie Poczętej wraz z tajemnicami różańca świętego. Na sarkofagu malowane są litery IHS, a po bokach malowane postacie Chrystusa Zmartwychwstałego i św. Mikołaja. Nastawa zwieńczona jest rzeźbą Maryi Niepokalanie Poczętej na tle mandreoli.

Obok ołtarza znajduje się wejście do zakrystii z późnogotyckim portalem, schodkowym, trójuskokowym o wykroju wydłużonego, ostrołukowego trójliścia. Posiada on podwójne laskowanie, zaczynające się od 1/3 wysokości, ze śmigami i ściętymi, uskokowymi cokolikami. W niektórych przyłuczkach znajdują się niewielkie rozetki. W portalu osadzone są żelazne drzwi, ozdobione kutymi rozetami.

W zakrystii znajduje się kominek z pierwszej połowy XVII w. wykonany z cegły i otynkowany. Składa się z ozdobnej, dwukondygnacyjnej nastawy ze spływami wolutowymi po bokach oraz profilowanymi gzymsami. Na ścianach umieszczone są epitafia i obrazy proboszczów bieckich. W sejfie znajdują się naczynia liturgiczne z których najcenniejsza to puszka z 1771 r. fundacji ks. Jana Tylawskiego, proboszcza z Libuszy. Posiada ona stopę kolistą i niewielki gruszkowaty nodus a czasza puszki ma kształt kuli zwieńczonej odlanym, niewielkim krzyżem. Na stopie napis: „Ks. Jan Tylawski. Pleban Libuski Kościołowi Farnemu bieckiemu OBTVLIT. A.D. 1771”. Drugi kielich posiada stopę kolistą, gruszkowaty nodus i ażurowy koszyczek. Na odwrocie widnieje napis: „Na cześć i chwałę Boga tej pamiątki fundator Józef Zając AT Memento 1853”. Trzeci kielich z 1 połowy XIX w. ze  stopą kolistą, pełnym koszykiem pokryty jest wypukłym ornamentem neogotyckim. Nodus kielicha ma kształt dwustronnej rzeźby świętych Piotra i Pawła. Poza tym znajdują się trzy monstrancje, z których najcenniejszą jest barokowo-rokokowo-klasycystyczna z przełomu XVIII/XIX w., z glorią w kształcie słońca. Stopa owalna z trybowanymi przedstawieniami Ostatniej Wieczerzy, Uczty Paschalnej oraz herbami Pilawa i miasta Biecza. Nodus stanowi figurka Najświętszej Maryi Panny Niepokalanie Poczętej. Wokół szklanej puszki znajduje się promienista gloria udekorowana kłosami zboża i winnym gronem, pośród których znajduje się popiersie Boga Ojca w obłokach, gołębica i dwa aniołki. Gloria zwieńczona jest koroną podtrzymywaną przez dwa putta. Z trzonu monstrancji powyżej nodusa wybiegają wąsy, na których klęczą dwa anioły z kadzielnicami.

W zakrystii znajdują się również szaty liturgiczne. Do cenniejszych należy kilka ornatów z przełomu XVI i XVII, XVIII i XIX w.

W południowej części prezbiterium znajduje się wnęka służąca dawniej do przechowywania olejów świętych. Zamknięta jest drzwiczkami ujętymi ramą listwową z ozdobnymi okuciami. Posiada napis „Olea Sacra 1835”. Ponad nim umieszczony jest nierównoramienny krzyż.

W prezbiterium, po obu stronach, ustawione są drewniane, siedemnastowieczne stalle. Od strony północnej są one dwu siedzeniowe, z bogatymi ozdobnymi zapleckami, zwieńczonymi nadwieszonym gzymsem. Całość pokryta jest bogatym ornamentem rzeźbiarskim. Na zapleckach w 15 wnękach muszlowych znajdują się rzeźby wyobrażające postacie osób świętych trzymających w rękach atrybuty. Są one bose i mają odkryte głowy. Rozpoczyna je postać Chrystusa, Matki Boskiej, apostołów Piotra, Pawła, Andrzeja, Jakuba Młodszego, Jana, Judy Tadeusza, Tomasza, Jakuba Starszego, Macieja, Filipa, Bartłomieja, Mateusza, Szymona oraz św. Sebastiana. Polichromia stalli jest nowsza i pochodzi z XIX w.. Siedziska nie są polichromowane. Ornament pokrywający stalle jest bogaty, płaskorzeźbiony, geometryczny, zmieszany częściowo z motywami roślinnymi i zwierzęcymi oraz maszkaronami.

Stalle od strony południowej są dwurzędowe i dwustopniowe. W pierwszym rzędzie jest 11 a w drugim 14 siedzeń. Wysokie zaplecki z 16 niszami muszlowymi, ujętymi palastrami hermowymi, zakończonymi główkami aniołków. Zaplecki zwieńczone są wydatnie wysuniętym gzymsem z kasetonami w podniebiu. Na gzymsie umieszczone są niewielkie tarcze z gmerkami i konsolki a na osi oraz narożach wydatne konsolki z wrastającymi z nich postaciami aniołków. W niszach umieszczone są rzeźby ewangelistów – Mateusza, Marka, Łukasza i Jana; doktorów i świętych Kościoła, w następującej kolejności – Stanisław, Wojciech, Szczepan, Grzegorz, Hieronim, Jan Kanty, Kazimierz, Ambroży, Jacek, Walenty, Mikołaj i Augustyn.  Całość pokryta jest bogatą ornamentyką w motywach okuć, kartuszy, małżowin i pęków owocowych.

Pomiędzy stallami znajduje się współcześnie wykonany dębowy ołtarz tzw. soborowy, z płaskorzeźbą ukazującą Ostatnią Wieczerzę. Obok niego ustawione są dwie ambonki. Na miejscu przewodniczenia znajduje się barokowy fotel z dwoma taboretami.

Witraże w prezbiterium wykonane zostały w 1901 r. w pracowni Nauhanzera w Insbruku i przedstawiają świętych – Jadwigę Śląską, Kazimierza, Jana Kantego, Jacka, Wojciecha i Stanisława.

W prezbiterium kościoła, pod tęczą, ustawiona jest późnogotycka chrzcielnica, odlana z brązu w 1459 r. z drewnianą, barokową, pokrywą. Chrzcielnica w formie kielicha składa się z trzech części: podstawy, w kształcie stożka, przechodzącego w cylindryczny trzon, pierścieniowatego nodusa i dużej rozchylonej czaszy. Powierzchnie wszystkich części ożywione są wałeczkami, pomiędzy którymi na czaszy znajduje się napis oraz data. Ponadto umieszczony jest herb Jastrzębiec i plakietka z postacią osoby świętej z mieczem, w mandorli. Pokrywa ma kształt dwukondygnacyjnej gloriety. Obok chrzcielnicy ustawiony jest mały świecznik paschalny.

W przerwie między stallami, na stronie południowej, ustawiony jest, wykonany w 1633 r., drewniany, dębowy pulpit muzyczny w kształcie skrzyni na planie kwadratu z drzwiczkami. Składa się z on z dwóch części; dolnej, większej w kształcie odwróconego trapezu, płaskorzeźbionej oraz górnej, w kształcie mniejszego trapezu zwężającego się ku górze, płaskorzeźbionej i polichromowanej.  W górnej części znajdują się postacie św. Wawrzyńca i św. Andrzeja oraz dekoracja geometryczna w postaci przeplatających się symetrycznie liści, rocaillów i ślimacznic. W jego dolnej części znajdują się płaskorzeźby muzykantów w strojach polskich z epoki wraz z instrumentami. Na drzwiach przedstawieni są św. Piotr i św. Paweł.

Nad wejściem do prezbiterium umieszczona jest wczesnobarokowa belka tęczowa  z grupą pasji, ukazująca Chrystusa na krzyżu oraz dwóch łotrów po bokach. Pod krzyżem znajdują się postacie Maryi, św. Jana, rycerza Longinusa przebijającego bok Chrystusa oraz postać klęczącej Marii Magdaleny. Na belce znajduje się napis „Christvs Dominnvs Factvs est pro nobis obediens vsqve AD Mortem MDC XXXIX” . Obok belki tęczowej zawieszone jest, datowane na XVII w., zwieńczenie dawnego sakramentarium w kształcie dwukondygnacyjnego, ażurowego tempietto, zakończonego koroną z krzyżem.

Kaplice

Kościół posiada osiem kaplic, w których umieszczone są ołtarze wraz z figurami i obrazami pochodzącymi z XVII i XVIII w..

W rzędzie północnym, od drzwi wejściowych zaczynając, pierwsza z nich nosi nazwę kaplicy Kromera. Znajduje się w niej ołtarz renesansowy z 1616 r., jednoosiowy składający się z predelli, nastawy oraz szczytu. Mensa jest  późniejsza, a antepedium z XX w. W nastawie znajduje się krzyż z połowy XVII w., przeniesiony z ołtarza głównego. Umieszczony jest na tle obrazu przedstawiającego krajobraz i jest ujęty po bokach jońskimi kolumnami, podtrzymującymi belkowanie ze szczytem w kształcie rozerwanego trójkąta. W szczycie znajdują się rzeźby Matki Boskiej oraz św. Stanisława i św. Krzysztofa. Ponadto ozdobny kartusz z herbami Strzemie, Habdank, Starykoń oraz  infuła biskupia z literami SSAT. W predelli, ujętej po bokach  uskrzydlonymi główkami aniołów scena z Drogi Krzyżowej, której uczestnicy występują w strojach polskich. Na ścianie kaplicy zawieszony jest portret najznamienitszego bieczanina biskupa Marcina Kromera. Pod nim umieszczone jest wykonane z brązu epitafium ufundowane przez Kromera dla swoich rodziców w 1557 r. Drugie, kamienne, z XVII w., w dużej mierze nieczytelne, dedykowane jest Marcinowi i Mikołajowi Kromerom.

Następna kaplica poświęcona jest osobie św. Antoniego z Padwy. Dawniej opiekował się nią cech szewców. Znajduje się w niej ołtarz rokokowy z  XVIII w. Jest jednoosiowy i składa się z mensy  sarkofagowej, nastawy z dwoma rzeźbami św. Kazimierza i św. Jana Nepomucena oraz ozdobnego szczytu, z dwoma grającymi puttami po bokach. W polu środkowym widnieje obraz św. Antoniego z Dzieciątkiem z 1686 r., autorstwa Koseckiego, a na zasuwie obraz św. Erazma. W zwieńczeniu znajduje się obraz biskupa. Całość pokryta jest bogatym ornamentem rokokowym. W tej kaplicy, na ścianie, umieszczona jest tablica wykonana z czarnego marmuru, w ramie z piaskowca,  poświęcona pamięci proboszcza bieckiego ks. Stanisława Ziemiańskiego.

Trzecia kaplica, którą dawniej opiekowali się stolarze i snycerze,  poświęcona jest Matce Boskiej Gromnicznej i posiada ołtarz z 1633 r.,  trójosiowy, jednokondygnacyjny i bogato polichromowany z predellą wspartą jest na drewnianej mensie. Nastawa rozczłonkowana dwoma parami kolumn pokrytych ornamentem z winorośli i uskrzydlonymi główkami aniołków, ujęta jest po bokach ozdobnymi skrzydłami. W polu środkowym obraz z XVII w. przedstawiający Matkę Boską z Dzieciątkiem a na zasuwie drugi ze sceną ścięcia Jana Chrzciciela. Kat na tym obrazie występuje w stroju polskim. W polach bocznych rzeźby św. Piotra i św. Pawła, w ozdobnych niszach konchowych. Na ażurowych uszakach rzeźby św. Mikołaja i św. Andrzeja oraz dwóch aniołków. W szczycie, w polu środkowym rzeźba Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej. W polach bocznych św. Jana Chrzciciela i św. Wojciecha. W predelli płaskorzeźbione sceny – Zwiastowanie, Koronacja, Zesłania Ducha Świętego i Nawiedzenia. W zwieńczeniu natomiast św. Stanisława.

Ostatnia w tym rzędzie kaplica, cechu tkaczy, poświęcona jest św. Michałowi Archaniołowi i św. Katarzynie. Posiada ołtarz rokokowy z 2 połowy XVIII w., z obrazem Michała Archanioła depczącego szatana. Jest jednoosiowy, złożony z sarkofagowej mensy, retabulum wraz z ozdobnym szczytem zwieńczonym glorią; po bokach znajdują się wydatne spływy. W polu środkowym XVIII-wieczne obrazy św.                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                      Michała Archanioła a na zwieńczeniu Matki Boskiej z Dzieciątkiem, tzw. Madonny Sobieskiego.  W ręce trzyma ona kwiat goździka a na głowie ma koronę podtrzymywaną przez dwa aniołki. Obraz posiada cechy średniowieczne i był uważany za cudowny. W retabulum, na ozdobnych konsolach, rzeźby dwóch aniołów i putta w szczycie. Na ścianie kaplicy umieszczony jest obraz św. Barbary. W kaplicy tej znajduje się również ława mieszczańska z XVII w. Jest jednorzędowa z przedpiersiem oraz pełnymi bokami krótszymi i pojedynczymi drzwiczkami. Przedpiersie i jeden z boków krótszych pokryte jest malowaniem brunatno czerwonym, marmoryzowaniem, z podziałem ramowo – płycinowym; pole środkowe to płycina ponad którą jest ozdobna konsolka, zaś pola boczne stanowią płycizny prostokątne imitujące pilastry, wśród których na tle szaro – niebieskim znajdują się malowane na biało – różowe hermy. Ornament roślinny zielono szary, podmalowany barwą czerwoną. Ornament kolisty czerwony i biały. W uszatej płycinie postać osoby świętej, na jasnym tle w płaszczu czerwonym i zielono  szarej szacie. Cokół płyciny malowany ornamentem rollwerkowym szarozielono – brunatnym. Wewnątrz ława udekorowana jest ornamentem kwiatowym i zoomorficznym z użyciem barwy zielonej, niebieskiej, czarnej, czerwonej i białej.

W tej kaplicy znajduje się wejście do Oratorium św. Jadwigi Królowej. Drzwi osadzone są w późnorenesansowym portalu prostokątnym o szerokich obramieniach, częściowo profilowanych zakończonych śmigą. Całość zwieńczona jest gzymsem. W Oratorium, które znajduje się  nad zakrystią, zgromadzone są dawne pamiątki, z których najcenniejsze to: krzyż z XIV w. ukazujący Chrystusa przed śmiercią, szafka liturgiczna z 1487r., księgi liturgiczne, ornaty, kilka  rzeźb oraz lichtarzy pochodzących z dawnych ołtarzy z XVII, XVIII i XIX w.. Ponadto obraz Matki Boskiej Niepokalanie Poczętej, tłoczony na skórze i umieszczony w feretronie. Tradycja głosi, że był on własnością hetmana koronnego Potockiego ( lub Kalinowskiego ) i został zdobyty pod Beresteczkiem w 1651 r. W Bieczu doznawał szczególnej czci i był noszony w procesjach błagalnych, podczas różnego rodzaju klęsk żywiołowych. W oratorium znajdują się również relikwie św. Jadwigi.

W rzędzie kaplic od strony południowej, również od drzwi głównych zaczynając, pierwsza z nich poświęcona jest św. Józefowi i należała kiedyś do cechu kowali. Znajduje się w niej barokowy ołtarz z połowy XVIII w. Jest   jednoosiowy i składa się z predelli, retabulum z uszakami i ozdobnego zwieńczenia. Całość wsparta na murowanej mensie z późniejszym antepedium. W nastawie obraz św. Józefa z XVIII w. W predelli znajduje się obraz olejny przedstawiający Ostatnią Wieczerzę, natomiast w zwieńczeniu obraz nieznanego świętego. Szczyt zakończony jest rzeźbą św. Jana Chrzciciela, po bokach którego znajdują się rzeźby dwóch aniołów. W posadzce przed ołtarzem umieszczona jest płyta kamienna z 1583 r., poświęcona aptekarzowi Piotrowi Barianowi oraz druga odnosząca się do Piotra Sułowskiego sędziego grodzkiego w Bieczu oraz posła na sejm w 1569 r.

Druga kaplica nazywana Hibnerowską lub cechu rzeźników, poświęcona jest św. Tekli. Znajduje się w niej jednoosiowy ołtarz rokokowy złożony z mensy sarkofagowej, nastawy i ozdobnego szczytu ze spływami wolutowymi po bokach. Antepedium pokryte jest bogatym ornamentem rokokowym. W nastawie obraz św. Tekli, a w zwieńczeniu św. Wawrzyńca, obydwa z drugiej połowy XVIII w. Ponadto rzeźby św. Józefa i św. Jana Chrzciciela. Po bokach zwieńczenia, rzeźby puttów. Na ścianie znajduje się, wykonane na blasze mosiężnej, epitafium Bartłomieja Hibnera, rajcy bieckiego w 1663 r., fundatora pierwszego, ale nie zachowanego ołtarza do tej kaplicy.

Kolejna kaplica, rodu Sułowskich i cechu piekarzy, poświęcona jest św. Janowi Kantemu. Jest w niej ołtarz jednoosiowy i jednokondygnacyjny, uszaty. Nie posiada antepedium. Po obu stronach mensy umieszczone są drewniane bazy. Powyżej predella z namalowaną sceną Pokłonu Trzech Króli. Ponad predellą widnieje obraz z 1670 r. przedstawiający świętego, który stoi przed ołtarzem, modli się i patrzy w niebo. Powyżej postaci namalowane są skrzydlate aniołki z wieńcami laurowymi i Matka Boska z Jezusem. Obraz zakończony jest półkoliście i przedstawia szczyt baldachimu w kształcie parasola. Po obu stronach znajdują się kolumny ze złoconymi kapitelami korynckimi, które oplata wić roślinna. Po obu stronach obrazu Jana Kantego znajdują się rzeźby przedstawiające kobiece postaci świętych, umieszczone na barokowych wspornikach. Szczyt ołtarza wieńczy postać św. Kazimierza. Na ścianie, obok ołtarza,  na małych rozmiarów blasze miedzianej, znajduje się epitafium zakonnika  Wojciecha Fabritiusa.

W tej samej kaplicy, po przeciwległej stronie, znajduje się również ołtarz, z połowy XVII w., poświęcony św. Stanisławowi biskupowi krakowskiemu. Jest jednoosiowy, jednokondygnacyjny ze szczytem i predellą. W polu nastawy owalna wnęka z rzeźbą św. Stanisława w pozycji stojącej w szatach pontyfikalnych na tle mandorli, z prawą ręką uniesioną w geście błogosławieństwa a w lewej trzymająca pastorał. U stóp niewielka postać klęczącego Piotrowina. Całość ujęta po bokach kolumnami podtrzymującymi belkowanie wraz ze szczytem. Po bokach nastawy spływy wolutowe. Szczyt jednokondygnacyjny o wolutowym wykroju, ujęty ramionami rozerwanego, półkolistego przyczółka. W szczycie obraz św. Marcina, w predelli sceny zabójstwa św. Stanisława. Po bokach dwie czterolistne rozety.

W ostatniej kaplicy tego rzędu, rodu Ligęzów, Bonarów i Wielopolskich, znajduje się ołtarz neogotycki z 1870 r. wraz z siedemnastowiecznym obrazem „Ecce Homo”, którego dokument z 1767 r. trzykrotnie określa mianem, „cudowny”. W kaplicy znajduje się również ława mieszczańska jednorzędowa z ok. 1600r., podzielona płycinami i pilastrami zamkniętymi półkoliście w obramieniach boniowanych. Środkowa płycina uszata w obramieniu z listwy profilowanej. Boki ławy zwieńczone wolutami. Płyciny przedpiersia i oparcia posiadają malowaną na czarno – żółtą imitującą intarsje z wzorem arabeskowo – okuciowym. Na bokach pozorne malowane nisze muszlowe, ujęte czerwonymi ramami.

W oknach kaplic od strony południowej znajdują się witraże z motywami roślinnymi, prawdopodobnie według projektu Stanisława Wyspiańskiego a wykonane w pracowni krakowskiej Zajrzikowskiego. Natomiast okna w północnej stronie kościoła, w zakrystii i oratorium oraz w pozostałej części kościoła są zwykłe. Na ścianach naw bocznych świątyni umieszczone są stacje Drogi Krzyżowej z terrakoty, wykonane w 1860 r. Przy wejściu bocznym, od strony południowej, zawieszony jest krucyfiks z drugiej połowy XVII w. Rzeźba przedstawia zmarłego Chrystusa z zamkniętymi oczami i rozchylonymi ustami z głową opuszczoną na prawe ramie. Na głowie drewniana korona cierniowa. Ciało jest mocno napięte a z przebitych rąk i boku spływa krew. Zawieszony na prawym boku Chrystusa aniołek zbiera tę krew do kielicha. Wyżej Chrystusa znajduje się tablica z napisem „Jezus Nazareński Król Żydowski. Zmiłuj się nad nami. Wstał Triumfalny. Niech nas broni od wszystkiego złego. A.D.1717”.  Nad wejściem bocznym, od strony północnej, zawieszony jest XVII – wieczny obraz przedstawiający głowę Chrystusa Boleściwego.

Nawy boczne

Przed wejściem do prezbiterium, po stronie południowej znajduje się ołtarz późnorenesansowy, bogato złocony, poświęcony św. Annie. Jest trójosiowy, z retabulum jednokondygnacyjnym wspartym na niskiej predelli, zwieńczone trójosiowym, jednokondygnacyjnym szczytem. Mensa murowana w kształcie skrzyni. Retabulum i szczyt rozczłonkowane są czterema kolumnami. W polu środkowym obraz z XVII w. przedstawiający św. Anny nauczającej Maryję, a na zasuwie św. Teresę z Avilla. W polach bocznych wnęki muszlowe z rzeźbami św. Piotra i św. Pawła. Wyżej, w medalionach Ojcowie Kościoła. Ponad polem kartusz z literami S.A. W predelli płaskorzeźba ze sceną pokłonu Trzech Króli. W polu środkowym szczytu obraz Boga Ojca z XVII w. W polach bocznych we wnękach muszlowych rzeźby św. Barbary i św. Elżbiety. Szczyt wieńczą rzeźby diakona i dwóch biskupów.

Obok ołtarza znajduje się pomnik Mikołaja Ligęzy, starosty bieckiego, wystawiony przez niego w 1578 r. z alabastru, natomiast gzymsy, obramienia i listwy pilastrów wykonane są z ciemnego marmuru, z białym żyłkowaniem,. Pomnik składa się z wysokiego, dwukondygnacyjnego cokołu, częściowo boniowanego, na narożach którego wsparte pilastry podtrzymują wydatne belkowanie. Wnęka z sarkofagiem, na którym skośna płyta z wypukło rzeźbioną, leżącą postacią rycerza w zbroi. Głowa rycerza wsparta na prawej ręce opartej o poduszkę. U prawego boku miecz a w głębi ponad nogami hełm. Na ścianie sarkofagu dwa putta podtrzymujące tablicę z napisem. W środkowej części górnej kondygnacji cokołu rzeźba stającego osiodłanego konia. Całość nagrobka wieńczy płyta, ujęta w obramienia architektoniczne, ponad którymi ozdobne woluty. Na płycie dwie, płaskorzeźbione, postacie chłopięce w strojach polskich podtrzymujące ozdobny kartusz z herbami Półkozic, Leliwa, Nieczuja i Sulima.

Po przeciwległej, północnej stronie, usytuowany jest późnorenesansowy, bogato złocony z ornamentyką roślinną i okuciową ołtarz poświęcony Matce Boskiej Różańcowej. Jest on trójosiowy, z jednokondygnacyjnym retabulum  opartym na niskiej predelli z wydatnym dwukondygnacyjnym szczytem. Retabulum i dolna część kondygnacji rozczłonkowana czterema kolumnami. W polach bocznych wnęki muszlowe z rzeźbami św. Stanisława i św. Wojciecha, a w retabulum św. Andrzeja i św. Wawrzyńca. W polu środkowym nastawy obraz Matki Boskiej Częstochowskiej z XVIII w. Szczyt zwieńczony postacią nieznanego świętego. Nastawa i obie kondygnacje szczytu ujęte są ozdobnymi skrzydłami. W szczycie medaliony i półmedaliony z malowanymi głowami świętych. W predelli płaskorzeźba zaśnięcia Matki Boskiej.

. Kościół farny w Bieczu od dawna był miejscem oddawania szczególnej czci Matce Boskiej. Tradycja tego kultu jest niezwykle bogata a rozwinęła się jeszcze w kościele św. Piotra i Pawła. W tej drewnianej świątyni czczona była Matka Boska Bolesna, której serce przeszywało siedem mieczy. Do tego wizerunku pielgrzymowała każdego roku bardzo liczna grupa pątników. W kościele odprawiane były Msze św., a obraz zdobiło wiele koron i wotów. Wikariusze bieccy spisywali łaski otrzymane przed tym obrazem. Kult Matki Boskiej przeniósł się z biegiem czasu do fary. Tutaj śpiewano codziennie wotywę o Matce Bożej i odbywała się procesja różańcowa. Obok ołtarza Matki Boskiej zawieszony jest obraz Madonny z Dzieciątkiem z drugiej połowy XVI w., w typie bizantyńskim Pielgrzymi modlili się przed tym obrazem Matki Boskiej, zwaną Madonną z Łojowa. Obraz ten,  łaskami słynący, pochodził z klasztoru oo. Bernardynów z Łojowa, skąd został zrabowany podczas napadu tatarskiego. Wykupiony od Tatarów został ofiarowany do kościoła bieckiego przez Mniszewskiego, który również ufundował ołtarz. Przy tym ołtarzu w każdą niedzielę odprawiana była Msza św., wraz i litanią do Matki Boskiej i w oprawie muzycznej. Obraz ten, jeszcze na początku XX w., w chwilach większych zagrożeń wynoszono procesjonalnie na rynek miasta. Poniżej tego cudownego wizerunku Matki Boskiej umieszczony jest  obraz Sługi Bożego Jana Pawła II, czciciela Maryi.

Pod nimi znajduje się, renesansowy, kamienny, z drugiej połowy XVI w. pomnik Piotra Sułowskiego, sędziego grodzkiego w Bieczu, posła na sejm w 1569 r. i dziedzica wsi Skołyszyn. Na cokole ustawiona jest skośnie płyta z wypukłą, rzeźbioną postacią rycerza, leżącą w zbroi na poduszce. Pod lewym bokiem umieszczony jest miecz, a w głębi, za nogami tarcza i hełm. Po bokach płyty znajdują się architektoniczne obramienia, na których wsparta jest płyta przeznaczona na napis. Ujęta jest z dołu profilowaniem a z góry belkowaniem. Wyżej znajduje się równoboczny trapez z płaskorzeźbionym przedstawieniem dwóch puttów trzymających kartusz z herbem. Całość zwieńczona jest dwoma delfinami oraz krzyżem.

Nawa główna

Od strony zachodniej w głównym wejściu do świątyni znajduje się gotycki, ostrołukowy i uskokowy portal z rozmieszczonymi na przemian trzema i dwoma wałkami przechodzącymi na cokół skośnym profilem. W nim umieszczone są, pochodzące z przełomu XVI i XVII w. dwuskrzydłowe drzwi, obite na zewnątrz ozdobnymi, późnogotyckimi okuciami. Drzwi podzielone są listwami na cztery pola oraz zwieńczenie. Każda z tych części pokryta jest ozdobnym, roślinno – kwiatowym ornamentem, w barwach zieleni, czerwieni i granatu. Na zewnątrz znajduje się kamienna chrzcielnica z 1864 r.

Nad głównym wejściem do świątyni znajduje się drewniany chór muzyczny projektu Stanisława Odrzywolskiego, a na nim 22 głosowe organy wykonane w firmie Śliwińskiego we Lwowie, oddane do użytku w 1898 r. Po obu stronach prospektu organowego zawieszone są dwa duże portrety Wielkopolskich, pełniących funkcje starostów w Bieczu w XVII w. Z lewej strony postać Wielkopolskiego, ubranego w żupan i kontusz oraz w białe buty, przedstawiona jest w pozycji stojącej, w rozkroku z prawą ręką wspartą na biodrze a lewą na stole. Druga postać przedstawiona jest również w pozycji stojącej z lewą nogą wyciągniętą nieco do przodu, z prawą dłonią opartą na biodrze a lewą na stole. Ubrany jest ona w żupan i kontusz, pas i brązowo złociste ciżemki.

Pod chórem, znajdują się drewniane stalle. Po stronie północnej renesansowe, wykonane w 1594 r. Posiadają osiem siedzisk z zapleckami i baldachimem, skrajnymi ściankami i pulpitem, rozczłonkowane pilastrami z arkadami. Rozczłonkowaniu temu odpowiada podział podniebia baldachimu na osiem kasetonów. Poszczególne pola wypełnia ornament arabeskowy z wazonami, malowany barwami zielonymi i czerwonymi na tle perłowym. U szczytu zaplecka siedem rzeźbionych medalionów z głowami cesarzy. Fryz baldachimu rozczłonkowany konsolkami z cytatem z psalmu i listu św. Jakuba. Skraje pulpitu zwieńczone wysokimi obeliskami.

Po stronie południowej znajdują się późnogotyckie, z przełomu XV i XVI w., o sześciu siedziskach, bez pulpitu, z zapleckami oraz z zrekonstruowanym baldachimem i maswerkowymi ściankami skrajnymi. Ścianki dzielące poszczególne siedziska zdobione maswerkami z kolumnami. Poszczególne zaplecki w obramieniu listwowym posiadają pola dekorowane na przemian bogatą płaskorzeźbioną ornamentyką geometryczno – maswerkową i bujnymi splotami roślinnymi, w które wpleciono przedstawienia zwierzęce z dwoma tarczami Odrowąż i Habdank. Ornament na zapleckach podbarwiony. Na polach roślinnych występują barwy czerwona, żółta, błękitna, utrzymane w tonacji ciemnej.

Na środku świątyni zawieszony jest duży, trójpoziomowy świecznik z XIX w., bogato zdobiony sztucznym kryształem. Przed wejściem do prezbiterium wisi gotycko – renesansowy, ośmioramienny świecznik, typu korpusowego, cyzelowany z dwustronną figurą Madonny z Dzieciątkiem w mandorli pokryty esownicami w kształcie koni z syrenimi ogonami oraz postaciami giermków z pochodniami. W dolnej części znajduje się głowa lwa. Świecznik wykonany został na początku XVI w. Pozostałe świeczniki w nawach bocznych zostały dorobione na jego wzór w XX w.

Przy filarach ustawione są dwa konfesjonały z drugiej połowy XVIII w., a przy ścianach cztery inne, wykonane później.

Na filarze od strony południowej, umieszczona jest przyścienna ambona składająca się z korpusu utworzonego z połowy ośmioboku, połączonego z parapetem osłaniającym schody, dekoracyjnego zaplecka z ażurowymi uszkami małżowino – chrząstkowymi oraz baldachimu z glorietą zwieńczoną postacią Chrystusa. Na korpusie i parapecie schodów znajdują się rzeźby czterech ewangelistów, św. Józefa i św. Stanisława. Ambonę zamyka anioł z podniesionym mieczem w jednej ręce i wagą w drugiej. Korpus ambony wykonany został częściowo w 1604 r., pozostałe części później za sprawą Mariana Sarneckiego, rajcy bieckiego.

Na ścianach kościoła zawieszone są epitafia biskupów, księży, szlachty i mieszczan bieckich wynoszące ich zasługi dokonane w życiu ziemskim, oraz prośby o modlitwę. Wykonane są z drewna, z drewna i alabastru, z marmuru i kamienia, blachy miedzianej i drewna, czarnego i czerwonego marmuru, z mosiądzu, z kamienia i z brązu. Epitafia z XVI w. dotyczą: Anny Barian, Marcina Bariana; Wojciecha Nigritiusa, doktora medycyny; Józefa Russaka, bakałarza, rajcy bieckiego i handlarza winem; Wawrzyńca Ditriciusa, księdza i altarzysty w kościele bieckim; Pawła Kowalowiusa, kupca bieckiego; rodziny Kromerów, dziadka Bartłomieja i babki Anny Binarowskiej oraz ojca Grzegorza i matki Agnieszki Czermińskiej; Mikołaja Cieklińskiego, burgrabiego zamku krakowskiego.

Epitafia z XVII w. odnoszą się do: Stanisława Czechowicza, rajcy bieckiego i kupca; Andrzeja Czaplica, kupca; zmarłych rodziców i syna z rodziny Mączków; Piotra i Anny Piotrowicz, właściciela kamienicy i handlarza płótnem i winem oraz jego żony; Agnieszki Sarneckiej; biskupa Wojciecha Lipnickiego, sekretarza króla Zygmunta III, kanonika kujawskiego i krakowskiego, prepozyta sandomierskiego doradcy ordynariuszy krakowskiech; Walentego Chodora, księdza, seniora wikariuszy i mansjonarzy w Bieczu oraz bakałarza; Jana Czaplicy, kanonika Kolegiaty krakowskiej, dziekana i prepozyta szpitala Św. Ducha w Bieczu; Stanisława Pawłowskiego, księdza wikariusza i mansjonarza w Bieczu oraz bakałarza sztuk i filozofii; Wawrzyńca Piotrowicza, zmarłego na febrę bieczanina; Wojciecha Fabritiusa, kapłana Towarzystwa Jezusowego; Nikodema Bobrownickiego, zabitego przez Beskidników na zamku Trojanowskich; Bartłomieja Hibnera, rajcy bieckiego i fundatora nieistniejącego już ołtarza Matki Boskiej Śnieżnej.

Kościół farny w Bieczu i jego bogate wyposażenie są nierozerwalnie związane z dziejami miasta i życiem jego mieszkańców. W kościele tym ludzie wyjątkowo żywo odczuwają obecność Boga i doznają Jego pomocy. Kontakt z Bogiem ułatwiają również piękne ołtarze, rzeźby, obrazy oraz wizerunki  łaskami słynące. Trzeba bowiem pamiętać, że w farze bieckiej funkcjonowało od XVII w. sanktuarium Pańskie związane z obrazem „Ecce Homo”, oraz Maryjne z obrazem „Matki Boskiej Loretańskiej” nazwanej później „Matką Boską Biecką”. Wszystkim przybywającym do tej świątyni życzymy zatem wielu doznań estetycznych, ale również pogłębienia swojej wiary i miłości do Boga, Matki Boskiej i Świętych.

Wartość architektoniczna kościoła farnego w Bieczu i zachowane w nim pamiątki, dzieła sztuki, pochodzące z epoki gotyku, renesansu i baroku zobowiązują nas do zabezpieczenia tego pomnika dla przyszłych pokoleń. Świątynia wymaga podejmowania nieustannych zabiegów konserwatorskich, a parafia nie jest w stanie ponieść samodzielnie tak dużych kosztów. Zwracamy się zatem z prośbą o dobrowolną pomoc finansową. Wszystkim Osobom i Instytucjom, które zechcą uczestniczyć w tej wspólnej trosce o Dom Boży podajemy konto. Parafia Bożego Ciała w Bieczu. Bank Spółdzielczy w Bieczu; BS Biecz 51 8627 0001 2002 3000 0550 0001 z dopiskiem konserwacja. Bóg zapłać i Szczęść Boże.

Biecz, Kościół Bożego Ciała


Idź do góry